Sponsoren en donateurs bedankt.

Wij willen al onze Sponsors en donateurs die medewerking hebben verleend, in welke vorm dan ook, hartelijk bedanken voor uw medewerking.

_______________________________________________________________________

Verslag van de Roparun 2010

Eindelijk is het dan zover. We vertrekken naar Parijs. Na een periode van voorbereidingen zijn we er klaar voor. Het was een weg met vele hobbels. Op het laatste moment nog deelnemers die zich noodgedwongen moeten afmelden. Jammer want daardoor verloren we  waardevolle mensen voor het team. Door de inspanning van verschillende teamleden hebben we goede vervangers gevonden.

Op zaterdag 22 mei 2010, omstreeks 14:00 verzamelen we op het Heereplein te Raamsdonksveer.

Bijna iedereen is op tijd aanwezig en je ziet bij sommigen al de spanning op het gezicht. Even checken of we alles hebben en dan nog een praatje. Na afscheid te hebben genomen van familie kennissen en vrienden vertrekken we. Onderweg worden we nog uitgezwaaid.

Daar gaan we op weg naar Parijs. De reis verloopt voorspoedig.

Even een sanitaire stop. Velen rennen uit de bus in de richting van de toiletten.

Na wat gedronken te hebben gaan we verder in de richting van Parijs.

Rond 20:30 uur zijn we bij het terrein waar de start zal plaatsvinden, Parc la Courneuve in Parijs. Het is al gezellig druk. Veel teams hebben al een plaats ingenomen. Dit jaar doen 275 teams mee. De gefaseerde start vind plaats tussen zaterdagmiddag en zondagochtend. De finish zal zijn op maandag Tweede Pinksterdag tussen 12.00 uur en 18.00 uur op de Coolsingel te Rotterdam.

Op weg naar de inschrijving zien we al een aantal teams vertrekken. Bij de inschrijving krijgen we een bon om bij team 94 enkele vlaaien op te halen. Als we de vlaaien hebben opgehaald blijkt dat onze chauffeur en de dames van de catering ook al enkele vlaaien hebben bemachtigd. Op naar de bus voor koffie met gebak. Dat ging er wel in.

Langzaam zie je dat de deelnemers zich gaan voorbereiden. Enkelen zitten buiten en een aantal trachten hun rust te pakken en liggen al op hun bedje. De avond valt en de oranje shirtjes steken goed af bij het invallen van de duisternis. De dames van de catering gaan als een speer en zorgen ervoor dat er broodjes worden gesmeerd die meegenomen worden in de bus. Het is nu 22:00 uur en de sfeer is goed.

Dan zie je dat er rust ontstaat. Het duurt nog lang want de start is gepland om 02:10 uur. We zien veel teams al vertrekken en de parkeerplaats wordt steeds leger.

Dan is het zover. We gaan het eerste team wakker maken en zorgen dat ze op tijd bij de start staan. Langzaam lopen we in de richting van de start. De spanning stijgt. Voor enkelen is het de eerste keer dat ze gaan deelnemen.

Nog enkele aanwijzingen en dan horen we: tien, negen, acht, zeven, zes, vijf, vier. Drie, twee een en de start. Adrie is degene die de eerste meters voor haar rekening gaat nemen. Daar verdwijnen ze in de duisternis.

We lopen terug naar de bussen en zwaaien de overige teamleden van team één uit. Deze gaan de lopers achterna. De eerste 10 km mag het busje niet op het parcours en moeten de lopers op de fiets. Nog even wachten of het toch niet misgaat en dan vertrekken we met de kleine en de grote bus in de richting van het eerste wisselpunt in Saintines.

Omstreeks 04:40 uur krijgen we een sms dat team één het bos is ingegaan. We berekenen de tijd en weten dat we team twee omstreeks 05:15 uur wakker moeten maken om zich gereed te maken voor het vertrek naar het wisselpunt.

Omstreeks 06:00 uur ontvangen we een berichtje dat de wissel iets is verlaat. Ze hebben een verkeerde afslag genomen. Hierdoor heeft team twee wat meer tijd om zich voor te bereiden.

Na de wissel arriveert omstreeks 06:30 uur team twee bij de grote bus. Uit de berekening blijkt dat we goed op schema liggen. Iedereen is moe maar tevreden.

De meesten gaan gauw liggen en we vertrekken in de richting van de brandweerkazerne te Guiscard. Omstreeks 07:50 uur komen we daar aan.

We hebben één fysiotherapeut en die moet nu in actie komen. Ze is maar alleen dus een hele klus. Ze krijgt wat hulp van onze teamcaptain.  De verzorging van de atleten is nu even een belangrijke taak. Geen grote problemen dus dat valt weer mee.

De anderen gaan douchen en daarna wat warm eten. Klaargemaakt op een kooktoestel. Weer een goed staaltje van onze catering. Al weer een sms. De wissel is omstreeks 10:20 uur. In het bericht staat ‘de mannen hebben er aan getrokken’. Dat is ook wel te zien.  Na de wissel arriveert team twee bij de grote bus. Kort daarna wordt de bestelling doorgegeven en de dames van de catering gaan aan de slag.

In de tussentijd krijgen we sms berichten van de thuisblijvers. Ze wensen ons succes. Ze volgen ons via de computer en zien dat ons team langzaam inloopt op de overige teams.

We vertrekken om 11.20 uur naar het Sofia steunpunt te Bertry. Onderweg kunnen ze nog wat rusten. Omstreeks 12.45 uur komen we aan bij het steunpunt. Onderweg komen we al veel teams tegen.

Zichtbaar is de vermoeidheid. Het is erg warm en de zon brandt vol. Geen enkele beschutting. Het is zelfs zo warm dat het asfalt van de Noord-Franse wegen aan het smelten is. De hoeveelheden water en sportdrank die worden verbruikt zijn gigantisch.

We hebben geluk en vinden snel een plekje, kort bij het steunpunt waar de sfeer er al goed in zit. Vele teams passeren het steunpunt, waar gretig de verse rookworst, chocoladebroodjes en de koffie worden genuttigd. De dames van de catering zijn nog zeer alert en nemen voor de overige deelnemers broodjes mee.

Daar zien we Nellie Cooman staan. De ambassadeur van de Roparun. Nog even op de foto met onze ambassadeur.

We liggen op een gemiddelde tijd van 14,3 km/h. Met deze snelheid liggen we voor op het schema. Dat gaat goed. De wissel vindt plaats op ongeveer 14 km voor de plaats van de grote bus.

Omstreeks 15:00 uur komt team één bij de grote bus aan. We zien vermoeide gezichten en enkelen spreken over een zware etappe. Verzorging is zeer wel gewenst. Dit jaar geven de fietsers aan dat het zwaar is. Enkele hebben moeite om het tempo van de lopers te volgen. Zeker heuvel op is het zwaar. Wij gaan zorgen dat de lopers en de fietsers weer in staat zijn om op een goede wijze te gaan lopen of te fietsen.

Omstreeks 15.30 uur komt team twee voorbij. Je moet snel kijken want ze gaan als een speer. De sfeer is goed .

Na een flinke massage van de lopers en de fietsers gaan we omstreeks 17:00 uur op weg naar de grens met België en Frankrijk. Het is stil in de bus. Ik kijk om en zie dat iedereen in diepe rust is. Het warme weer en de inspanning hebben hun tol gevergd.

In België aangekomen wachten we op een plein vlakbij een frietkot. De plek waar tijdens de verkenning steevast een frietje wordt gegeten. We komen steeds meer ploegen tegen. Na een tijdje gewacht te hebben krijgen we een telefoontje met het bericht dat het team in aantocht is.

Het is dan 19.10 uur. Iedereen komt weer in actie om te zorgen dat we ons doel kunnen bereiken.

We verzamelen bij het wisselpunt en zien daar Chris al aankomen. De fiets wordt gewisseld en het wachten is op de loper. Daar hoeven we dus niet lang op te wachten. Daar komt Rob al aan. Het tempo is hoog en Goof begeleidt hem.

Adrie staat al klaar om te starten. Daar gaat zij. Snel wisselen met de auto en daar gaat groep één weer van start. Daar klinken signalen van “een frietje hebben we wel verdiend” !  Daar wordt door velen bevestigend op geantwoord. Alle gaan naar de bus en onze catering verzorgt een maaltijd met friet. Na deze opgepeuzeld te hebben gaan we weer over tot de orde van de dag. Eerst masseren en persoonlijke verzorging en dan op naar Kester. We vertrekken omstreeks 21.00 uur.

Hé een sms, we krijgen door dat de verwachte wisseltijd omstreeks 23.35 uur is berekend. We zien veel teams voorbij komen maar niet team nummer 86. Weer een sms. Men moet nog 1 km afleggen. En daar zijn ze dan. Zichtbaar vermoeid maar wel met een voldane blik. Een blik van dit hebben we maar weer eens geflikt.

De verhalen komen nu los. Lange tijd is er gestreden met het team van de KMA. Een snel team waar ons team niet van wilde verliezen. Gelukkig heeft men op tijd ingezien dat de strijd niet gewonnen kon worden. Om het team te sparen is er besloten om het team van de KMA te laten gaan. Een wijze beslissing. In de tussentijd zijn toch veel teams ingehaald. Dit geeft een goed gevoel.

Tijdens de rit naar Kruibeke zien we ons team lopen. Met een verbeten blik zien we Rob zijn weg vervolgen. De fietsers moeten flink doorfietsen.

Via een omweg komen we dan toch uiteindelijk in Kruibeke aan. Hier konden we douchen en masseren. De meeste lieten zich masseren en gingen na wat gegeten te hebben naar bed om uit te rusten. Na een korte nachtrust bleek dat team twee weer eens als een beest te keer was gegaan.

Men had toch volop genoten van de doorkomst in Zele. Weer prachtig versierd. Zij liepen weer in op het tijdschema van 14,2 km/h. Snel team één wakker maken en zorgen dat deze op tijd aan de poort staan voor de wissel.

Daar komt ploeg twee alweer aan. Wat een snelheid. Daar gaan we. Joan wordt eindelijk gewisseld. Hij heeft vanaf Parijs in de lopersbus gezeten. Toch is hij nog steeds alert. Voor een aantal van ons onbegrijpelijk. Henk neemt zijn plaats over.

De lopers en fietsers van team twee worden snel gemasseerd en dan op naar de carpoolplaats te Bergen op Zoom. Bij aankomst was het al druk. Even spullen verzamelen die in de fietstassen moeten en dan maar wachten.

Team één is een inhaalrace gestart. Vele teams worden ingehaald en de sfeer in de bus is goed.  Er wordt gelachen en men kan niet wachten om weer te gaan lopen. Bij Putte gaan we de grens over. Vele mensen staan met een glas bier buiten en moedige ons aan.

Op naar Ossendrecht. Weer is het dorp versiert. Wat een feest.

Afgesproken wordt om hiervan te genieten. Op naar Hoogerheide de auto’s mogen niet meer op het parcours dus alle lopers moeten gaan fietsen. We rijden met het busje richting grote bus en wachten op team één.

Daar komen ze aan. Snel de fietsen wisselen en daar gaat team twee in de richting van Halsteren.

Met de grote bus vertrekken wij naar wisselplaats Dintelmond. Nog wat onderhoud aan de spieren en wat eten en wachten op de dingen die komen gaan.

Team twee gaat zo hard dat team één in gezwinde spoed naar de rotonde moet lopen.Ze komen iets te laat aan. Team twee was daarom genoodzaakt om enkele rondjes te rijden.

Daar gaan ze op naar Rotterdam.

Na wat verzorging vertrekt het kleine busje naar de laatste wisselplaats te Klaaswaal. Daar gaat groep twee beginnen aan het laatste deel van de Roparun. De grote bus vertrekt naar Vijfsluisen.

Onderweg zien we dat de brug bij het Haringvliet open staat. We hopen niet dat we daar voor moeten wachten. We rijden langs het parcours en zien dan de ‘halve zolen’ lopen. We schrikken daar zo van dat we de verkeerde afslag nemen. Gerard onze vaste chauffeur van de grote bus was in Kruibeke gewisseld door Francois. Het was te zien dat het een echte buschauffeur is. Hij volgde de busstrook en daardoor ook de verkeerde afslag. Door kordaat optreden van Gerard en Francois waren we toch weer snel op weg in de goede richting. Achteraf hoorden we van de lopers dat ze geluk hadden gehad en niet hadden hoeven wachten voor de openstaande brug.

Het weer is goed, het is erg warm, dus moeten we zorgen dat de lopers blijven drinken.

Edwin gaat op de terugweg groep één afzetten bij de Daniel den Hoed om zich daarna aan te sluiten bij de overige deelnemers  We wachten op Edwin en dan vertrekken wij per metro naar de Coolsingel. Het is al gezellig op de Coolsingel. Er zijn al groepen die gaan finishen.

Van Joan krijg we door dat men al kort bij Daniel den Hoed is. Dan geeft Joan door dat ze 2 km van de Coolsingel af zijn. We betreden het vak om ons aan te sluiten bij de groep. Een doelstelling hebben we zeker bereikt. Geen lege dranghekken.

Er is veel publiek en zij moedigen ons aan. Veel mensen die ons toejuichen. Wat een sfeer. We hebben het gehaald.

Even ons spandoek uitrollen en daar gaan we. Onderweg worden we begroet door familie en vrienden. Wat is dit toch weer een mooi moment. Je ziet in de ogen van de ploeg dat men trots is op dit resultaat en dat mag ook wel. Na de finish feliciteren we elkaar.

Daar moet op gedronken worden. Dat hebben we wel verdiend.

Ondertussen worden we behangen met de welverdiende medaille. Jammer dat we weer terug moeten. Enkelen van ons gaan de fietsen ophalen. Nog een hele toer om deze te vinden. Na goed zoeken hebben we ze allemaal gevonden.

Met enkele biertjes op is dit toch geen gemakkelijke zaak. Dit jaar mogen we de fietsen meenemen in de metro. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Die hekjes zijn toch lastiger te nemen. Een fiets blijft steken tussen de hekjes. Een medewerkster van de metro brengt uitkomst. De fiets wordt bevrijd en we kunnen onze weg vervolgen. Wat een opluchting.

Omstreeks 18:30 uur komen we aan in Raamsdonksveer. We worden opgehaald door familie en vrienden. Nog wat spullen verdelen en dan snel naar huis. We nemen afscheid en pakken onze spullen. Moe maar voldaan gaan we naar huis. Wat een mooie ervaring. Tot volgend jaar.