Archive for 2010
mei 31st, 2010 | 
Author:
Sponsoren en donateurs bedankt.
Wij willen al onze Sponsors en donateurs die medewerking hebben verleend, in welke vorm dan ook, hartelijk bedanken voor uw medewerking.
_______________________________________________________________________
Verslag van de Roparun 2010
Eindelijk is het dan zover. We vertrekken naar Parijs. Na een periode van voorbereidingen zijn we er klaar voor. Het was een weg met vele hobbels. Op het laatste moment nog deelnemers die zich noodgedwongen moeten afmelden. Jammer want daardoor verloren we waardevolle mensen voor het team. Door de inspanning van verschillende teamleden hebben we goede vervangers gevonden.
Op zaterdag 22 mei 2010, omstreeks 14:00 verzamelen we op het Heereplein te Raamsdonksveer.
Bijna iedereen is op tijd aanwezig en je ziet bij sommigen al de spanning op het gezicht. Even checken of we alles hebben en dan nog een praatje. Na afscheid te hebben genomen van familie kennissen en vrienden vertrekken we. Onderweg worden we nog uitgezwaaid.
Daar gaan we op weg naar Parijs. De reis verloopt voorspoedig.
Even een sanitaire stop. Velen rennen uit de bus in de richting van de toiletten.
Na wat gedronken te hebben gaan we verder in de richting van Parijs.
Rond 20:30 uur zijn we bij het terrein waar de start zal plaatsvinden, Parc la Courneuve in Parijs. Het is al gezellig druk. Veel teams hebben al een plaats ingenomen. Dit jaar doen 275 teams mee. De gefaseerde start vind plaats tussen zaterdagmiddag en zondagochtend. De finish zal zijn op maandag Tweede Pinksterdag tussen 12.00 uur en 18.00 uur op de Coolsingel te Rotterdam.
Op weg naar de inschrijving zien we al een aantal teams vertrekken. Bij de inschrijving krijgen we een bon om bij team 94 enkele vlaaien op te halen. Als we de vlaaien hebben opgehaald blijkt dat onze chauffeur en de dames van de catering ook al enkele vlaaien hebben bemachtigd. Op naar de bus voor koffie met gebak. Dat ging er wel in.
Langzaam zie je dat de deelnemers zich gaan voorbereiden. Enkelen zitten buiten en een aantal trachten hun rust te pakken en liggen al op hun bedje. De avond valt en de oranje shirtjes steken goed af bij het invallen van de duisternis. De dames van de catering gaan als een speer en zorgen ervoor dat er broodjes worden gesmeerd die meegenomen worden in de bus. Het is nu 22:00 uur en de sfeer is goed.
Dan zie je dat er rust ontstaat. Het duurt nog lang want de start is gepland om 02:10 uur. We zien veel teams al vertrekken en de parkeerplaats wordt steeds leger.
Dan is het zover. We gaan het eerste team wakker maken en zorgen dat ze op tijd bij de start staan. Langzaam lopen we in de richting van de start. De spanning stijgt. Voor enkelen is het de eerste keer dat ze gaan deelnemen.
Nog enkele aanwijzingen en dan horen we: tien, negen, acht, zeven, zes, vijf, vier. Drie, twee een en de start. Adrie is degene die de eerste meters voor haar rekening gaat nemen. Daar verdwijnen ze in de duisternis.
We lopen terug naar de bussen en zwaaien de overige teamleden van team één uit. Deze gaan de lopers achterna. De eerste 10 km mag het busje niet op het parcours en moeten de lopers op de fiets. Nog even wachten of het toch niet misgaat en dan vertrekken we met de kleine en de grote bus in de richting van het eerste wisselpunt in Saintines.
Omstreeks 04:40 uur krijgen we een sms dat team één het bos is ingegaan. We berekenen de tijd en weten dat we team twee omstreeks 05:15 uur wakker moeten maken om zich gereed te maken voor het vertrek naar het wisselpunt.
Omstreeks 06:00 uur ontvangen we een berichtje dat de wissel iets is verlaat. Ze hebben een verkeerde afslag genomen. Hierdoor heeft team twee wat meer tijd om zich voor te bereiden.
Na de wissel arriveert omstreeks 06:30 uur team twee bij de grote bus. Uit de berekening blijkt dat we goed op schema liggen. Iedereen is moe maar tevreden.
De meesten gaan gauw liggen en we vertrekken in de richting van de brandweerkazerne te Guiscard. Omstreeks 07:50 uur komen we daar aan.
We hebben één fysiotherapeut en die moet nu in actie komen. Ze is maar alleen dus een hele klus. Ze krijgt wat hulp van onze teamcaptain. De verzorging van de atleten is nu even een belangrijke taak. Geen grote problemen dus dat valt weer mee.
De anderen gaan douchen en daarna wat warm eten. Klaargemaakt op een kooktoestel. Weer een goed staaltje van onze catering. Al weer een sms. De wissel is omstreeks 10:20 uur. In het bericht staat ‘de mannen hebben er aan getrokken’. Dat is ook wel te zien. Na de wissel arriveert team twee bij de grote bus. Kort daarna wordt de bestelling doorgegeven en de dames van de catering gaan aan de slag.
In de tussentijd krijgen we sms berichten van de thuisblijvers. Ze wensen ons succes. Ze volgen ons via de computer en zien dat ons team langzaam inloopt op de overige teams.
We vertrekken om 11.20 uur naar het Sofia steunpunt te Bertry. Onderweg kunnen ze nog wat rusten. Omstreeks 12.45 uur komen we aan bij het steunpunt. Onderweg komen we al veel teams tegen.
Zichtbaar is de vermoeidheid. Het is erg warm en de zon brandt vol. Geen enkele beschutting. Het is zelfs zo warm dat het asfalt van de Noord-Franse wegen aan het smelten is. De hoeveelheden water en sportdrank die worden verbruikt zijn gigantisch.
We hebben geluk en vinden snel een plekje, kort bij het steunpunt waar de sfeer er al goed in zit. Vele teams passeren het steunpunt, waar gretig de verse rookworst, chocoladebroodjes en de koffie worden genuttigd. De dames van de catering zijn nog zeer alert en nemen voor de overige deelnemers broodjes mee.
Daar zien we Nellie Cooman staan. De ambassadeur van de Roparun. Nog even op de foto met onze ambassadeur.
We liggen op een gemiddelde tijd van 14,3 km/h. Met deze snelheid liggen we voor op het schema. Dat gaat goed. De wissel vindt plaats op ongeveer 14 km voor de plaats van de grote bus.
Omstreeks 15:00 uur komt team één bij de grote bus aan. We zien vermoeide gezichten en enkelen spreken over een zware etappe. Verzorging is zeer wel gewenst. Dit jaar geven de fietsers aan dat het zwaar is. Enkele hebben moeite om het tempo van de lopers te volgen. Zeker heuvel op is het zwaar. Wij gaan zorgen dat de lopers en de fietsers weer in staat zijn om op een goede wijze te gaan lopen of te fietsen.
Omstreeks 15.30 uur komt team twee voorbij. Je moet snel kijken want ze gaan als een speer. De sfeer is goed .
Na een flinke massage van de lopers en de fietsers gaan we omstreeks 17:00 uur op weg naar de grens met België en Frankrijk. Het is stil in de bus. Ik kijk om en zie dat iedereen in diepe rust is. Het warme weer en de inspanning hebben hun tol gevergd.
In België aangekomen wachten we op een plein vlakbij een frietkot. De plek waar tijdens de verkenning steevast een frietje wordt gegeten. We komen steeds meer ploegen tegen. Na een tijdje gewacht te hebben krijgen we een telefoontje met het bericht dat het team in aantocht is.
Het is dan 19.10 uur. Iedereen komt weer in actie om te zorgen dat we ons doel kunnen bereiken.
We verzamelen bij het wisselpunt en zien daar Chris al aankomen. De fiets wordt gewisseld en het wachten is op de loper. Daar hoeven we dus niet lang op te wachten. Daar komt Rob al aan. Het tempo is hoog en Goof begeleidt hem.
Adrie staat al klaar om te starten. Daar gaat zij. Snel wisselen met de auto en daar gaat groep één weer van start. Daar klinken signalen van “een frietje hebben we wel verdiend” ! Daar wordt door velen bevestigend op geantwoord. Alle gaan naar de bus en onze catering verzorgt een maaltijd met friet. Na deze opgepeuzeld te hebben gaan we weer over tot de orde van de dag. Eerst masseren en persoonlijke verzorging en dan op naar Kester. We vertrekken omstreeks 21.00 uur.
Hé een sms, we krijgen door dat de verwachte wisseltijd omstreeks 23.35 uur is berekend. We zien veel teams voorbij komen maar niet team nummer 86. Weer een sms. Men moet nog 1 km afleggen. En daar zijn ze dan. Zichtbaar vermoeid maar wel met een voldane blik. Een blik van dit hebben we maar weer eens geflikt.
De verhalen komen nu los. Lange tijd is er gestreden met het team van de KMA. Een snel team waar ons team niet van wilde verliezen. Gelukkig heeft men op tijd ingezien dat de strijd niet gewonnen kon worden. Om het team te sparen is er besloten om het team van de KMA te laten gaan. Een wijze beslissing. In de tussentijd zijn toch veel teams ingehaald. Dit geeft een goed gevoel.
Tijdens de rit naar Kruibeke zien we ons team lopen. Met een verbeten blik zien we Rob zijn weg vervolgen. De fietsers moeten flink doorfietsen.
Via een omweg komen we dan toch uiteindelijk in Kruibeke aan. Hier konden we douchen en masseren. De meeste lieten zich masseren en gingen na wat gegeten te hebben naar bed om uit te rusten. Na een korte nachtrust bleek dat team twee weer eens als een beest te keer was gegaan.
Men had toch volop genoten van de doorkomst in Zele. Weer prachtig versierd. Zij liepen weer in op het tijdschema van 14,2 km/h. Snel team één wakker maken en zorgen dat deze op tijd aan de poort staan voor de wissel.
Daar komt ploeg twee alweer aan. Wat een snelheid. Daar gaan we. Joan wordt eindelijk gewisseld. Hij heeft vanaf Parijs in de lopersbus gezeten. Toch is hij nog steeds alert. Voor een aantal van ons onbegrijpelijk. Henk neemt zijn plaats over.
De lopers en fietsers van team twee worden snel gemasseerd en dan op naar de carpoolplaats te Bergen op Zoom. Bij aankomst was het al druk. Even spullen verzamelen die in de fietstassen moeten en dan maar wachten.
Team één is een inhaalrace gestart. Vele teams worden ingehaald en de sfeer in de bus is goed. Er wordt gelachen en men kan niet wachten om weer te gaan lopen. Bij Putte gaan we de grens over. Vele mensen staan met een glas bier buiten en moedige ons aan.
Op naar Ossendrecht. Weer is het dorp versiert. Wat een feest.
Afgesproken wordt om hiervan te genieten. Op naar Hoogerheide de auto’s mogen niet meer op het parcours dus alle lopers moeten gaan fietsen. We rijden met het busje richting grote bus en wachten op team één.
Daar komen ze aan. Snel de fietsen wisselen en daar gaat team twee in de richting van Halsteren.
Met de grote bus vertrekken wij naar wisselplaats Dintelmond. Nog wat onderhoud aan de spieren en wat eten en wachten op de dingen die komen gaan.
Team twee gaat zo hard dat team één in gezwinde spoed naar de rotonde moet lopen.Ze komen iets te laat aan. Team twee was daarom genoodzaakt om enkele rondjes te rijden.
Daar gaan ze op naar Rotterdam.
Na wat verzorging vertrekt het kleine busje naar de laatste wisselplaats te Klaaswaal. Daar gaat groep twee beginnen aan het laatste deel van de Roparun. De grote bus vertrekt naar Vijfsluisen.
Onderweg zien we dat de brug bij het Haringvliet open staat. We hopen niet dat we daar voor moeten wachten. We rijden langs het parcours en zien dan de ‘halve zolen’ lopen. We schrikken daar zo van dat we de verkeerde afslag nemen. Gerard onze vaste chauffeur van de grote bus was in Kruibeke gewisseld door Francois. Het was te zien dat het een echte buschauffeur is. Hij volgde de busstrook en daardoor ook de verkeerde afslag. Door kordaat optreden van Gerard en Francois waren we toch weer snel op weg in de goede richting. Achteraf hoorden we van de lopers dat ze geluk hadden gehad en niet hadden hoeven wachten voor de openstaande brug.
Het weer is goed, het is erg warm, dus moeten we zorgen dat de lopers blijven drinken.
Edwin gaat op de terugweg groep één afzetten bij de Daniel den Hoed om zich daarna aan te sluiten bij de overige deelnemers We wachten op Edwin en dan vertrekken wij per metro naar de Coolsingel. Het is al gezellig op de Coolsingel. Er zijn al groepen die gaan finishen.
Van Joan krijg we door dat men al kort bij Daniel den Hoed is. Dan geeft Joan door dat ze 2 km van de Coolsingel af zijn. We betreden het vak om ons aan te sluiten bij de groep. Een doelstelling hebben we zeker bereikt. Geen lege dranghekken.
Er is veel publiek en zij moedigen ons aan. Veel mensen die ons toejuichen. Wat een sfeer. We hebben het gehaald.
Even ons spandoek uitrollen en daar gaan we. Onderweg worden we begroet door familie en vrienden. Wat is dit toch weer een mooi moment. Je ziet in de ogen van de ploeg dat men trots is op dit resultaat en dat mag ook wel. Na de finish feliciteren we elkaar.
Daar moet op gedronken worden. Dat hebben we wel verdiend.
Ondertussen worden we behangen met de welverdiende medaille. Jammer dat we weer terug moeten. Enkelen van ons gaan de fietsen ophalen. Nog een hele toer om deze te vinden. Na goed zoeken hebben we ze allemaal gevonden.
Met enkele biertjes op is dit toch geen gemakkelijke zaak. Dit jaar mogen we de fietsen meenemen in de metro. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Die hekjes zijn toch lastiger te nemen. Een fiets blijft steken tussen de hekjes. Een medewerkster van de metro brengt uitkomst. De fiets wordt bevrijd en we kunnen onze weg vervolgen. Wat een opluchting.
Omstreeks 18:30 uur komen we aan in Raamsdonksveer. We worden opgehaald door familie en vrienden. Nog wat spullen verdelen en dan snel naar huis. We nemen afscheid en pakken onze spullen. Moe maar voldaan gaan we naar huis. Wat een mooie ervaring. Tot volgend jaar.
Posted in 
Roparunteam 86 ‘t Halve Zolenlijntje dat haar thuishonk heeft in Raamsdonksveer heeft tijdens het Pinksterweekend voor de vierde opeenvolgende maal deelgenomen aan de Roparun. Versie 2010 was weer een heel succesvolle. Van de 275 deelnemende teams wist ‘t Halve Zolenlijntje er heel veel achter zich te houden: ze eindigden als zesde!
De Roparun is de langste non-stop estafettewedstrijd ter wereld. Een team van 25 mensen, waarvan acht lopers proberen zo snel mogelijk de afstand van 519 km tussen Parijs en Rotterdam lopend te overbruggen. Het doel is met deze megaprestatie sponsoren en donoren te vinden voor het goede doel. Het doel van de stichting Roparun is geld in te zamelen om terminale kankerpatiënten en hun familie te ondersteunen, te informeren en de kwaliteit van hun leven zoveel mogelijk op peil te houden. In de loop van het jaar zijn de leden van de stichting ‘t halve Zolenlijntje dus behalve met de organisatie van de loop zelf ook druk bezig met het generen van fondsen voor dit mooie doel. Zo organiseerde het team een collecte, een prijsvraag, een benefietconcert en een koniginnedagverkoop. Natuurlijk werden ook bedrijven, familie en vrienden bewerkt om te sponsoren, loten te kopen en te doneren. Ook in natura werd er gesponsord. Voeding, voertuigen, brandstof , medische spullen werden ter beschikking gesteld. Dit alles garandeert dat alle sponsorde gelden rechtstreeks ten goede komen van de stichting Roparun.
Maandenlang is het team ook bezig geweest met de voorbereidingen op de Roparun zelf. ‘t Halve Zolenlijntje heeft zich ten doel gesteld om ook sportief optimaal te presenteren. Dan moet ook alles kloppen op het gebied van logistiek, materialen en verzorging. En dat deed het! De lopers waren optimaal getraind en supergemotiveerd om het beste uit zichzelf te halen. Ze deden zichzelf zoveel pijn dat de fysiotherapeutes hun handen vol hadden aan de gespannen kuiten. Maar het resultaat was wel dat ze alle acht rennend de Coolsingel haalden. Topsport is ook het chauffeuren en kaartlezen. De route is namelijk alleen op papier uitgezet. Een vergissing is zo gemaakt en een paar kilometer omlopen is dan heel snel het geval. Op dit gebied was echter niets aan het toeval overgelaten. Ook op de eenzame en soms aardedonkere landweggetjes werd er minutieus kaartgelezen en gewisseld. De fietsers hadden het soms zwaar om tegen de steile Franse heuvels de knokkende lopers te volgen. Zij leggen met z’n viertjes toch mooi de helft van die 519 kilometers af en dat in 36 uur en 10 minuten. Het was warm; zondag zelfs zo warm dat het asfalt van de Noord-Franse wegen aan het smelten ging. De hoeveelheden water en sportdrank die dan verbruikt worden zijn gigantisch. Toch was er op geen enkel moment van de race gebrek aan eten of drinken. Een gigantische prestatie van de twee dames van de catering, zeker gezien de zeer beperkte ruimte en tijd waarin alles georganiseerd moet worden. De captains hadden de logistiek van wisselplaatsen, teamindeling en verplaatsing zeer goed in de vingers. Zij stuurden het team met vastberaden hand aan en waren zeer tevreden over het belangrijkste aspect van dit evenement: het teamwork.
Wat onderweg behalve de warmte opviel was de warme belangstelling van het publiek. Waar het in Frankrijk puur een eenzame strijd tegen de elementen is, komt er in België en zeker in Nederland steeds meer steun vanuit het publiek langs het lange parcours. Elk jaar staan er meer mensen langs de kant, wordt er meer georganiseerd. Waren het vroeger alleen Ossendrecht en Bergen op Zoom waar het feest was, nu loop en rijd je door een lang lint van applaudisserende, juichende en zingende mensen van de Nederlandse/Belgische grens naar de Coolsingel. Ook de belangstelling van de lokale en landelijke nieuwsmedia neemt duidelijk toe. Dat is ook heel terecht. Er zijn niet veel voorbeelden te geven van zulke grootschalige evenementen met zo’n positieve atmosfeer. De Roparun is een lijst van grote getallen: 519 km, 275 x 25 deelnemers, een jaarlijkse opbrengst van tussen de 4 en 5 miljoen euro.
‘t Halve Zolenlijntje is trots te melden dat die stijgende lijn ook voor hun team geldt. Elk jaar liepen ze sneller. Dit jaar werd door het fantastische teamwork gelopen met een gemiddelde snelheid van 14,35 km per uur. Slechts 5 van de 275 teams deden dit nog sneller. Het team van de Halve Zolen is dus trots. Trots op hun team en op hun sponsoren. Hun hoofdsponsors waren dit jaar:
| Rock ‘n lol band De Bounties |
| Feestband De Fik erin |
| Oscars Eventcenter, Raamsdonksveer |
| Stichting De Riethorst, Geertruidenberg |
| Autoschade bedrijf Carrera, Waspik |
| Ford Autobedrijf Tigchelaar |
| C1000 Raamsdonksveer |
| Fysiotherapie Bloemsaat&Van Beek |
| P3transfer BV |
| Markiezaat College |
| Stichting Maintenance Education Consortium |
| World Class Aviation Academy |
| Aircraft Manintenance & Training School |
| Synbra Technology BV |
| Hydrasun Instrumentation |
| Atlas Advies groep Twente |
| J.J. Anspachschool, Dongen |
| Petro Controls Europe B.V. |
| Branten Isolatie Technieken, Vlijmen |
| ROC West-Brabant |
| VOF AM Oome MS Gemma |
Op zondagmiddag 18 april traden de feestbands “De Fik Erin” en “De Bounties” op voor het goede doel. De volledige opbrengst van dit dubbelconcert kon naar de Roparun gaan, omdat ook discotheek Oscars en de geluidstechnici van Gotcha belangeloos hun medewerking verleenden.
Het was een schitterende middag om buiten door te brengen. Fietsen, wandelschoenen en terrassen lonkten. ’t Halve Zolenlijntje was dan ook blij dat er toch een flink aantal mensen gekozen hadden om naar Oscars Eventcenter te komen.
De Fik Erin speelde een enthousiaste en energieke set. De sfeer kwam erin bij de zaal. De jonge bandleden warmden de tent prima op. Na een korte pauze gaven de Bounties uit Rijen gas en vroegen het publiek op de dansvloer. De 10-koppige band speelde twee sets met een hoog meezinggehalte. Ze maakten heel gemakkelijk contact met het publiek.
Op het laatst werd John Swanen, die samen met Wim Zijlmans de organisatie namens ‘t Halve Zolenlijntje op zich had genomen, op het podium gevraagd. Hij moest een nummer van Danny de Munck zingen, wat hem verrassend goed af ging. Daarna werd hij gevraagd achter het drumstel plaats te nemen en wat bleek: John drumde gewoon soepeltjes uit de pols een nummertje mee! Daarna bedankte hij de bands voor hun optreden en zei dat hij hoopte dat dezelfde hoeveelheid aan plezier en energie aanwezig zal bij de Roparun .
’t Halve Zolenlijntje is Oscars, Gotcha, De Fik Erin en De Bounties heel dankbaar. Bedankt!
Zondag 14 maart was het dan weer zover. De ultraloop in Gilze. Voor ’t Halve Zolenlijntje de officiële aftrap naar wat straks moet leiden naar een grandioos onthaal op de Coolsingel.
De bedoeling was om met 2 teams van start te gaan in Gilze, maar vanwege de vele blessures en afmeldingen wisten we maar net genoeg halve zolen voor 1 team te vinden. Met dit team zijn we dus van start gegaan voor de estafettewedstrijd van 63 km.
Met Ad als chauffeur, Boudewijn als navigator, Chris en Goof als fietsers, en Adrie, Berry, Rien en Johan als lopers zijn we aan het karwei begonnen. Voor het merendeel van de lopers zou dit een echte testcase worden of ze straks ook daadwerkelijk aan de Roparun kunnen deelnemen.
Johan startte als eerste, afgelost door achtereenvolgens Berry, Adrie en Rien. Na 1 ronde van 21 kilometer had iedereen al aardig zijn snelheid te pakken en kwamen we door in 1:40:03. en wisten we dit tempo goed te handhaven. De tweede ronde van 21 kilometer ging in 1:40:37 en de derde ronde ging ondanks de steeds harder wordende wind toch nog in 1:40:49. Dit bracht onze totaaltijd over 63 kilometer op 5:01:29.
Dankzij deze zeer constante race wisten we de derde plaats bij de wedstrijdteams van het begin tot het eind goed vast te houden en gingen we weer, net als vorig jaar, met een hele mooie beker richting Raamsdonksveer.
Op zondag 18 april a.s. organiseert ’t Halve Zolenlijntje een fantastisch benefietconcert! Komt u ook?
Twee rasechte feestbands spelen op zondagmiddag 18 april geheel belangeloos voor het goede doel in discotheek Oscars in Raamsdonksveer . Oscars is een prima geoutilleerde discotheek. De eerste band is een goede bekende in Raamsdonksveer. Het is de rock ’n loll-band ‘De Fik Erin’. Zij staan garant voor swingende meezingmuziek van Nederlandse bands. Deze band is niet zomaar een voorprogramma, maar vormt een act op zich die een breed publiek aan zich bindt. De tweede band komt ook uit de regio. De achtkoppige formatie uit Rijen noemt zich ‘De Bounties’. Zij zetten het feestje lekker voort, want ook zij gaan voor muziek met lol, voor meezingen uit volle borst en voor feesten tot je er bij neervalt.
Als je naar deze feestoptredens komt, heb je dus gegarandeerd een vette middag. Wat wil je nog meer; feesten voor het goede doel. Want alle opbrengsten van dit muziekfestijn gaan naar ons team.
Zien wij u ook op 18 april vanaf 14.00 in Oscars Eventcenter te Raamsdonksveer?
Atletiekvereniging Atledo Dongen organiseerde 19 december een grandioos oliebollenloopfestijn.
Wij als Halve Zolen mochten daar natuurlijk niet ontbreken. En omdat ik niet goed had gelezen: ik las namelijk Olie Bollen Loop, dus ik zag al gelijk dollartekens en in het verlengde van mijn werk en ook gelijk afzet van onze producten en diensten. Helaas liep het hier anders; in rondjes van 1200 meter. Deze moet je met je team om beurten lopen, totdat je de marathonafstand hebt bereikt. Het laatste rondje loop je met je hele team samen ter afsluiting.
Nou, ik dacht “appeltje eitje”, want we hadden zoveel aanmeldingen dat we een keer of 4 moesten lopen. Echter, het winterse weer had andere doen besluiten om diverse oude blessures als reden van afmelding op te geven. Maar goed, het was ook duidelijk geen loop voor watjes maar voor doorzetters zoals Adrie, Marieke, Berry Branten, natuurlijk Prinswillem Zijlmans en ikzelf. We moesten 7 rondjes alleen en eentje samen. Dus toch mooi 9600 meter gelopen, ik op tob snelheid en de rest als een speer.
‘s Morgens wees de thermometer al ruim -10 en das nou echt een temperatuur om een marathon te rennen door de sneeuw om aan het eind een lekkere oliebol te nuttigen. 37 Teams hadden zich ingeschreven en allen waren zij op hun manier verkleed. Zo ook wij: ij gingen met ons Dream Team in pyjama.
Het resultaat mocht er zijn; we versloegen met gemak de leraren uit Dongen die we heeeeel ver achter ons lieten. Zelfs Piet kon hier niets aan veranderen. Het team van Ton was ons net iets te snel af, maar daar komen we volgend jaar voor terug. In het klassement waren we 7de, dus een heel mooi resultaat.
We hebben genoten van de mooie dag en van onze sportieve prestatie. De foto’s spreken immers voor zich en volgens outsiders moesten we dan wel diep gaan. Maar je weet het met een Halve Zool aan de start: Die gaan voor goud.
Al weer verlangende naar volgend jaar (dan met 2 teams minimaal),
John Swanen
