Archive for the ‘Evenementen’ Category

Roparunteam 86 ‘t Halve Zolenlijntje dat haar thuishonk heeft in Raamsdonksveer heeft tijdens het Pinksterweekend voor de vierde opeenvolgende maal deelgenomen aan de Roparun. Versie 2010 was weer een heel succesvolle. Van de 275 deelnemende teams wist ‘t Halve Zolenlijntje er heel veel achter zich te houden: ze eindigden als zesde! 

De Roparun is de langste non-stop estafettewedstrijd ter wereld. Een team van 25 mensen, waarvan acht lopers proberen zo snel mogelijk de afstand van 519 km tussen Parijs en Rotterdam lopend te overbruggen. Het doel is met deze megaprestatie sponsoren en donoren te vinden voor het goede doel. Het doel van de stichting Roparun  is geld in te zamelen om terminale kankerpatiënten en hun familie te ondersteunen, te informeren en de kwaliteit van hun leven zoveel mogelijk op peil te houden. In de loop van het jaar zijn de leden van de stichting ‘t halve Zolenlijntje dus behalve met de organisatie van de loop zelf ook druk bezig met het generen van fondsen voor dit mooie doel. Zo organiseerde het team een collecte, een prijsvraag, een benefietconcert en een koniginnedagverkoop. Natuurlijk werden ook bedrijven, familie en vrienden bewerkt om te sponsoren, loten te kopen en te doneren. Ook in natura werd er gesponsord. Voeding, voertuigen, brandstof , medische spullen werden ter beschikking gesteld. Dit alles garandeert dat alle sponsorde gelden rechtstreeks ten goede komen van de stichting Roparun.

Maandenlang is het team ook bezig geweest met de voorbereidingen op de Roparun zelf. ‘t Halve Zolenlijntje heeft zich ten doel gesteld om ook sportief optimaal te presenteren. Dan moet ook alles kloppen op het gebied van logistiek, materialen en verzorging. En dat deed het! De lopers waren optimaal getraind en supergemotiveerd om het beste uit zichzelf te halen. Ze deden zichzelf zoveel pijn dat de fysiotherapeutes hun handen vol hadden aan de gespannen kuiten. Maar het resultaat was wel dat ze alle acht rennend de Coolsingel haalden. Topsport is ook het chauffeuren en kaartlezen. De route is namelijk alleen op papier uitgezet. Een vergissing is zo gemaakt en een paar kilometer omlopen is dan heel snel het geval. Op dit gebied was echter niets aan het toeval overgelaten. Ook op de eenzame en soms aardedonkere landweggetjes werd er minutieus  kaartgelezen en gewisseld. De fietsers hadden het soms zwaar om tegen de steile Franse heuvels de knokkende lopers te volgen. Zij leggen met z’n viertjes toch mooi de helft van die 519 kilometers af en dat in 36 uur en 10 minuten. Het was warm; zondag zelfs zo warm dat het asfalt van de Noord-Franse wegen aan het smelten ging. De hoeveelheden water en sportdrank die dan verbruikt worden zijn gigantisch. Toch was er op geen enkel moment van de race gebrek aan eten of drinken. Een gigantische prestatie van de twee dames van de catering, zeker gezien de zeer beperkte ruimte en tijd waarin alles georganiseerd moet worden. De captains hadden de logistiek van wisselplaatsen, teamindeling en verplaatsing zeer goed in de vingers. Zij stuurden het team met vastberaden hand aan en waren zeer tevreden over het belangrijkste aspect van dit evenement: het teamwork.

Wat onderweg behalve de warmte opviel was de warme belangstelling van het publiek. Waar het in Frankrijk puur een eenzame strijd tegen de elementen is, komt er in België en zeker in Nederland steeds meer steun vanuit het publiek langs het lange parcours. Elk jaar staan er meer mensen langs de kant, wordt er meer georganiseerd. Waren het vroeger alleen Ossendrecht en Bergen op Zoom waar het feest was, nu loop en rijd je door een lang lint van applaudisserende, juichende en zingende mensen van de Nederlandse/Belgische grens naar de Coolsingel. Ook de belangstelling van de lokale en landelijke nieuwsmedia neemt duidelijk toe. Dat is ook heel terecht. Er zijn niet veel voorbeelden te geven van zulke grootschalige evenementen met zo’n positieve atmosfeer. De Roparun is een lijst van grote getallen: 519 km, 275 x 25 deelnemers, een jaarlijkse opbrengst van tussen de 4 en 5 miljoen euro.

‘t Halve Zolenlijntje is trots te melden dat die stijgende lijn ook voor hun team geldt. Elk jaar liepen ze sneller. Dit jaar werd door het fantastische teamwork gelopen met een gemiddelde snelheid van 14,35 km per uur. Slechts 5 van de 275 teams deden dit nog sneller. Het team van de Halve Zolen is dus trots. Trots op hun team en op hun sponsoren. Hun hoofdsponsors waren dit jaar:

Op zondagmiddag 18 april traden de feestbands “De Fik Erin” en “De Bounties” op voor het goede doel. De volledige opbrengst van dit dubbelconcert kon naar de Roparun gaan, omdat ook discotheek Oscars en de geluidstechnici van Gotcha belangeloos hun medewerking verleenden.

Het was een schitterende middag om buiten door te brengen. Fietsen, wandelschoenen en terrassen lonkten. ’t Halve Zolenlijntje was dan ook blij dat er toch een flink aantal mensen gekozen hadden om naar Oscars Eventcenter te komen.

De Fik Erin speelde een enthousiaste en energieke set. De sfeer kwam erin bij de zaal. De jonge bandleden warmden de tent prima op. Na een korte pauze gaven de Bounties uit Rijen gas en vroegen het publiek op de dansvloer. De 10-koppige band speelde twee sets met een hoog meezinggehalte. Ze maakten heel gemakkelijk contact met het publiek.

Op het laatst werd John Swanen, die samen met Wim Zijlmans de organisatie namens ‘t Halve Zolenlijntje op zich had genomen, op het podium gevraagd. Hij moest een nummer van Danny de Munck zingen, wat hem verrassend goed af ging. Daarna werd hij gevraagd achter het drumstel plaats te nemen en wat bleek: John drumde gewoon soepeltjes uit de pols een nummertje mee! Daarna bedankte hij de bands voor hun optreden en zei dat hij hoopte dat dezelfde hoeveelheid aan plezier en energie aanwezig zal bij de Roparun .

’t Halve Zolenlijntje is Oscars, Gotcha, De Fik Erin en De Bounties heel dankbaar. Bedankt!

Op zondag 18 april a.s. organiseert ’t Halve Zolenlijntje een fantastisch benefietconcert! Komt u ook?

Twee rasechte feestbands spelen op zondagmiddag 18 april geheel belangeloos voor het goede doel in discotheek Oscars in Raamsdonksveer . Oscars is een prima geoutilleerde discotheek. De eerste band is een goede bekende in Raamsdonksveer. Het is de rock ’n loll-band ‘De Fik Erin’. Zij staan garant voor swingende meezingmuziek van Nederlandse bands. Deze band is niet zomaar een voorprogramma, maar vormt een act op zich die een breed publiek aan zich bindt. De tweede band komt ook uit de regio. De achtkoppige formatie uit Rijen noemt zich ‘De Bounties’. Zij zetten het feestje lekker voort, want ook zij gaan voor muziek met lol, voor meezingen uit volle borst en voor feesten tot je er bij neervalt.

Als je naar deze feestoptredens komt, heb je dus gegarandeerd een vette middag. Wat wil je nog meer; feesten voor het goede doel. Want alle opbrengsten van dit muziekfestijn gaan naar ons team.

Zien wij u ook op 18 april vanaf 14.00 in Oscars Eventcenter te Raamsdonksveer?

Eindelijk is het dan zover. We vertrekken naar Parijs. Na een periode van voorbereidingen zijn we er klaar voor. Vandaag, zaterdag 30 mei 2009, verzamelen we op het Heereplein te Raamsdonksveer. Vanochtend nog een artikel in dagblad “de Stem” gelezen waarin over ons team werd verteld. Hopelijk levert dit de nodige bekendheid voor ons team op en aan het doel waar we het allemaal voor doen.
Iedereen is op tijd aanwezig en je ziet bij sommigen al de spanning op het gezicht. Even checken of we alles hebben en dan nog een praatje. Na afscheid te hebben genomen van familie en of kennissen en vrienden vertrekken we uit Raamsdonksveer. Onderweg worden we nog uitgezwaaid.

Daar gaan we op weg naar Parijs. De reis verloopt voorspoedig. Dan ineens een grote knal.
Het is even stil in de grote bus. De gedachten dwalen af naar de eerste keer dat we hebben deelgenomen. Toch weer niet een lekke band! We kijken rond ons heen en zien dat een busje, links voor ons, moeite heeft op de weg te blijven. Tot onze opluchting is het geen busje van ons gezelschap. Toch een opluchting. Even een sanitaire stop.
Velen rennen uit de bus in de richting van de toiletten. Wateen schrik het herentoilet word schoongemaakt. We zijn toch een team dus dan maar naar het damestoilet.
Na wat gedronken te hebben vetrekken we in de richting van Parijs.

Rond 18:00 uur zijn we bij het terrein van waar de start zal plaatsvinden. Het is al aardig druk.
Vele teams hebben al een plaats ingenomen. Op weg naar de inschrijving zien we al een aantal teams vertrekken. Tijdens de inschrijving worden we geconfronteerd met het feit dat het niet meer mogelijk was om deel te nemen aan de pastaparty. Wat nu. Even overleg en dan zetten we de dames van de catering aan het werk.
Hoe werkt die magnetron? Na wat proberen hebben ze het te pakken. Daar gaan de eerste maaltijden de bus uit. Eerst de groep die als eerste moet lopen en daarna groep twee. Enkele zitten buiten en een aantal trachten hun rust te pakken, en liggen al op hun bedje. De avond valt en de oranje shirtjes steken goed af bij het invallen van de duisternis. De dames van de catering gaan als een speer en zorgen ervoor dat er broodjes worden gesmeerd die meegenomen worden in de bus. Het is nu 22:00 uur en de sfeer is
goed.
Dan zie je dat er een rust ontstaat. De meesten liggen te slapen en enkelen zitten buiten wat bij te praten. Het duurt nog lang want de start is gepland om 02:09 uur. We zien vele teams al vertrekken en de parkeerplaats wordt steeds leger.

Dan is het zover.
We gaan het team wat als eerste moet lopen wakker maken en zorgen dat ze op tijd bij de start staan. Langzaam lopen we in de richting van de start. Er staan nog enkele teams die net voor ons starten.
De spanning stijgt. Voor enkelen is het de eerste keer dat ze gaan deelnemen.
Nog enkele aanwijzingen en dan horen we: tien, negen, acht enz bij nul start team 86 samen met
team 121. Ze verdwijnen in de duisternis.

We lopen terug naar de bussen en zwaaien de overige teamleden van team 1 uit. Deze gaan de lopers achterna.
De eerste 10 km mag het busje niet op het parcours en moeten de lopers op de fiets.
Nog even wachten of het toch niet misgaat en dan vertrekken we met de kleine en de grote bus in de richting van het eerste wisselpunt.

Omstreeks 04:50 uur krijgen we een sms dat team 1 het bos is ingegaan. We berekenen de tijd en weten dat we team 2 omstreeks 05:15 uur wakker moeten maken om zich gereed te maken voor het vertrek naar het wisselpunt. Omstreeks 05:56 uur ontvangen we een berichtje dat ze checkpoint 2 zijn gepasseerd. Dit is het signaal voor team 2 om naar het wisselpunt te vertrekken. Zichtbaar gespannen vertrekken ze.
Omstreeks 06:50 uur komt team twee aan bij de grote bus. Het blijkt dat ze in het begin verkeerd zijn gelopen en daar wat tijd zijn verloren.
Bij het uitkomen van het bos werden ze bestraft met een tijdstraf van 2 minuten omdat ze in de berm tot stilstand waren gekomen terwijl er verderop een soort parkeerplaats was. Jammer, maar we liggen goed op schema.
Iedereen is moe maar tevreden. De meesten gaan gauw liggen en we vertrekken in de richting van de
brandweerkazerne te Guiscard.
Omstreeks 08:00 uur komen we daar aan.
De dames van de fysiotherapie moeten nu in actie komen. De verzorging van de atleten is nu even een belangrijke taak.
Geen grote problemen dus dat valt weer mee. De anderen gaan douchen en daarna gauw wat rusten.
Omstreeks 09:24 uur krijg ik een belletje van team twee dat ze bij CP3 zijn en dat alles voortvarend gaat. We liggen nog steeds op schema. Er wordt een gemiddelde snelheid van 14.93 km/h opgegeven. Dat is even schrikken. Dat is wel erg voortvarend.
Het busje krijgt een signaal dat we weer kunnen wisselen en vertrekt om 10:20 uur naar het wisselpunt. Dan komt er een belletje van Chris. Ze heeft een langzaam leeg lopende band.

Er wordt besloten om de fiets mee te nemen naar de grote bus waar we deze kunnen repareren.
Voor Rinus moet een oplossing worden gevonden want hij rijdt op de fiets van Chris.
Er is een oplossing gevonden door een andere fiets te gaan gebruiken. Het busje arriveert omstreeks 11:05 uur bij de grote bus. De atleten gaan nog gauw douchen en de rest begint met het repareren van de band.
Omstreeks 12:00 uur vertrekken we vanuit Guiscard naar het steunpunt van het Sophia in Troisvilles. Kort van te voren krijgen we een sms met daarin de mededeling dat er een wielerwedstrijd tussen punt 192 en 202 km op het parcours zal verschijnen. Dit zou plaatsvinden tussen de middag.
Als de wielerwedstrijd voorbij rijdt zal het parcours voor ongeveer 15 minuten worden gesloten voor de teams. Na wat rekenen heeft dit geen gevolg voor onze ploeg.
Omstreeks 13:15 uur komen we aan in Troisvilles. We hebben geluk en vinden snel een plekje. Kort bij het steunpunt waar de sfeer er al goed inzit.
Veel teams passeren het steunpunt, waar gretig de verse worst en de koffie worden genuttigd.

Om 13:11 uur passeert groep 1 CP 4. We liggen met deze tijd voor op het schema. Dat gaat goed. We berekenen dat de aflossing om 15:00 uur naar de wisselplaats gaat rijden om op tijd te zijn voor de wissel. De wissel vindt plaats op ongeveer 9 km voor de plaats van de grote bus. Omstreeks 16:05 uur komt team 1 bij de grote bus aan.
We zien vermoeide gezichten en enkelen spreken over een zware etappe. Verzorging is zeer wel gewenst. Even wordt er overwogen om Kim die als passagier met de volgbus mee is gegaan, terug te halen om de verzorging goed te laten verlopen. Na een gesprek met de fysiotherapeut wordt hier vanaf gezien. Wij gaan zorgen dat de lopers weer in staat zijn om op een goede wijze te gaan lopen.
Plots staat Marcoen Oomen voor ons. Hij komt het team aanmoedigen. Samen met de vrouw van onze teamcaptain juichen ze groep 2 toe die omstreeks 16:25 uur doorkomt bij het Sophia steunpunt in Troisvilles.
Na een flinke massage van de lopers en de fietsers gaan we omstreeks 17:45 uur op weg naar de grens met Belgie en Frankrijk.
Daar aangekomen wachten we op een plein vlakbij een frietkot. De plek waar tijdens de verkenning steevast een frietje wordt gegeten. We komen steeds meer ploegen tegen. Na een tijdje gewacht te hebben krijgen we een telefoontje met het bericht dat het team in aantocht is.
We verzamelen bij het kruispunt en zien daar Chris al aankomen. De fiets wordt gewisseld en het wachten is op de loper. Daar hoeven we dus niet lang op te wachten.
Daar komt Marieke Groenenveld. Het tempo is hoog en de fietser begeleidt haar.
Ton van Vleuten staat al klaar om te starten. Daar gaat hij tussen de auto’s door want het is er druk. Snel wisselen met de auto en daar gaat groep 1 weer van start.

Daar klinken signalen van “een frietje hebben we wel verdiend”!
Daar wordt door velen bevestigend op geantwoord. Allen gaan naar de bus en onze catering verzorgt een maaltijd met friet. Na deze opgepeuzeld te hebben gaan we weer over tot de orde van de dag.
Eerst masseren en persoonlijke verzorging en dan op naar Kester. Ons plekje aldaar is ingenomen door een ander team dus moeten we op zoek naar een andere plek. Die hebben we snel gevonden. Hé een sms, we krijgen door dat de verwachte wisseltijd omstreeks 0:15 uur en 00:25 uur is berekend. Gauw opstaan en naar de wisselplek. Daar zien we veel teams voorbij komen maar niet team nummer 86. Weer een sms. Het tempo is gedaald en men moet nog 3 km afleggen. Dan maar weer een stukje lopen om wat los te worden.
En daar zijn ze dan. Zichtbaar vermoeid maar wel met een voldane blik. Een blik van dit hebben we maar weer eens geflikt. Snel weg want we moeten dat vervelende team 121 inhalen. Tijdens de rit naar Kruibeke zien we ons team lopen. Met een verbeten blik zien we Wim zijn weg vervolgen. De fietsers moeten flink doorfietsen.
We gaan op weg naar Kruibeke. Onderweg wordt ons verzocht om een parkeerplaats te zoeken want er komt vloeistof uit een onbekende plaats. Na onderzoek blijkt dit afkomstig van het toilet. De spanningen moesten geloosd worden en daarom was deze al aardig vol. Dan toch maar naar Kruibeke. Via een omweg komen we dan toch uiteindelijk in Kruibeke. Het is behoorlijk druk. Veel voertuigen en ook in de kantine is het druk. Hier kunnen we douchen en masseren. De meesten laten zich masseren en gaan na wat gegeten te hebben naar bed om uit te rusten. Na een korte nachtrust blijkt dat team 1 weer eens als een beest te keer was gegaan.
Zij liepen weer in op het tijdschema van 38,9 km/h. Snel team 2 wakker maken en zorgen dat deze op tijd aan de poort staan voor de wissel.
Toen we daar klaar stonden zagen we dat we nog dat we Peter miste. Bij navraag bleek hij te slapen in de kleine bus. Gauw wakker maken en zorgen dat hij nog op tijd meekon met de bus.

Daar komt ploeg 2 al weer aan. Wat een snelheid. Daar gaat ze, Marieke weer zij was het die wisselde met, ja Ton van Vleuten.
De lopers en fietsers worden snel gemasseerd en we vertrekken naar de carpoolplaats naast de A58. Bij aankomst is het al druk. Even spullen verzamelen die in de fietstassen moeten en dan maar wachten.
Marieke ziet wat bleek en gaat plots overgeven.
De inspanningen hebben zijn tol geëist en ze heeft voor haar doen te weinig gegeten of te veel inspanning verricht. Chris brengt uitkomst want die heeft een vloeibare gel met snelle suikers. Na wat moeite met innemen, gaat het na verloop van tijd toch weer wat beter. Zichtbaar aangedaan stapt ze in de bus, na verloop van tijd gaat het weer een stuk beter. En daar gaan ze dan.
Daar komt Napoleon! Nee het is Rinus. Wat een feest in Ossendrecht. Zichtbaar hebben ze daar van genoten. Het thema dit jaar was: ostrecht op de franse toer
Op weg naar de volgende wissel. De auto’s mogen niet meer op het parcours dus alle lopers moeten gaan fietsen.

Wij vertrekken naar wisselplaats Dintelmond alwaar de wissel zal plaats vinden. Nog wat onderhoud aan de spieren en wat eten en wachten op de dingen die komen gaan.
Onderweg zien we dat de brug bij het Haringvliet open staat. We hopen niet dat we daar voor moeten wachten. We rijden langs het parcours en zien dan de halve zolen lopen. We hebben geluk we hoeven niet te wachten voor de openstaande brug.
Kort voordat we de wisselplaats bereiken krijg we een telefoontje dat er problemen zijn met een fiets. Door kordaat optreden wordt ook dit probleem opgelost.
Het weer is goed, het is erg warm, dus moeten we zorgen dat de lopers blijven drinken.
We hebben even kort overleg over de vermoeidheid bij de lopers. We willen niet dat er ernstige blessures ontstaan. De laatste voorbereidingen en dan naar het wisselpunt. We liggen nog steeds op schema en het gaat goed.
Het busje vertrekt naar de laatste wisselplaats, Klaaswaal. Daar gaat groep 2 beginnen aan het laatste deel van de Roparun. De grote bus vertrekt naar Vijfsluisen waar we wachten op het busje met groep 1.

Als het busje is gearriveerd gaan we naar de metro. Een deel van de groep gaat naar de Coolsingel en het andere deel van de groep gaat naar de Daniel den Hoed om zich aan te sluiten bij de lopers en fietsers.
Het is al gezellig op de Coolsingel. Veel groepen komen de Coolsingel op en gaan finishen.
Van Joan krijg ik door dat men al kort bij Daniel den Hoed is. Dan een verontrustend telefoontje. De lopers die naar Daniel den Hoed zouden gaan zijn in de verkeerde metro gestapt. Ze kunnen het niet meer halen en komen terug naar de Coolsingel. Dan geeft Joan door dat ze 3 km van de Coolsingel af zijn. Waar zijn de andere lopers? Gelukkig krijgen we door dat ze staan te wachten ter hoogte van het Rebeco gebouw en daar gaan instappen. We betreden het vak om ons aan te sluiten bij de groep. Een doelstelling hebben we zeker bereikt.
Geen lege drankhekken. Er is veel publiek en zij moedigen ons aan. Veel mensen die ons toejuichen. Wat een sfeer. We hebben het gehaald.
Even ons spandoek uitrollen en daar gaan we. Onderweg worden we begroet door familie en vrienden. Wat is dit toch een mooi moment. Je ziet in de ogen van de ploeg dat men trots is op dit resultaat en dat mag ook wel. Na de finish feliciteren we elkaar.
Daar moet op gedronken worden. Dat hebben we wel verdiend.

Ondertussen worden we behangen met de welverdiende medaille.
Jammer dat we weer terug moeten. Enkelen van ons nemen de fietsen mee terug. Nog een hele toer om deze te vinden. Na goed zoeken hebben we ze alle vier gevonden. Nu nog de route naar Vijfsluisen. Met enkele biertjes op is dit toch geen gemakkelijke zaak. Verrassend is het dat we niet een enkele keer verkeerd fietsen. De anderen zijn per metro teruggegaan naar de bus. Omstreeks 19:00 uur komen we aan in Raamsdonksveer. We worden opgehaald door familie en vrienden. Nog wat spullen verdelen en dan snel naar huis. We nemen afscheid en pakken onze spullen.
Moe maar voldaan gaan we naar huis. Wat een mooie ervaring.
Tot volgend jaar.

Klik op PDF icoontje om het verslag compleet met foto’s te lezen.

Ondanks dat ik niet zoveel heb met hardlopen. Maar meer met computers.
Ben ik toch wel benieuwd naar hoe het komend weekend allemaal gaat verlopen.
Zit het weer wel mee, blijft het droog of krijgen ze stormachtige taferelen voor hun kiezen.
Weet de navigator de kaart op juiste wijze voor zich te houden.
En zijn de fietsen tiptop in orde.
En zo zijn er nog legio gedachtegangen die voorbij schieten.
Hoe dan ook, ik denk dat er wederom een geweldige prestatie wordt weggezet.
Sterker nog het is al een geweldige prestatie. En dat alles voor een heel goed doel.
Want dat is waar het voornamelijk om draait.

“Leven toevoegen aan de dagen, waar geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan het leven”

Vanuit mijn luie stoel wens ik jullie allemaal een voorspoedig run!!

Verder nog wat links die je zeker het komende weekend moet bezoeken, want dan kun je het vanuit je luie stoel toch allemaal wat dichterbij beleven.

http://www.roparunlive.nl/
http://www.roparunlive.nl/team86.html
http://www.roparunradio.nl/
http://www.roparun.nl/streams/

Live volgen waar alle teams zich bevinden op het gehele traject.

Verslag training Hank 

In het weekend van 1 - 2 mei werd de 1e Ultraloop van Altena gelopen. De organisatie voor deze loop was in handen van Hankse Hardloop Organisatie  (H2O).

Vrijdagavond 1 mei stond om 22:00 uur de start gepland voor de ultraloop voor Roparun-teams bij de Ultraloop van Altena. Er stonden 5 teams aan de start. Vier hiervan liepen met 2 subteams 4 x 45 km. Het Halve Zolenlijntje liep met 1 team van 4 lopers en had, met het oog op de laatste Roparun bijeenkomst in Rotterdam, gekozen voor 1x 60 km. 

De Halve Zolen liepen over het 60 km parcours van de ultralopers van de dag later. Berry, Marieke, Rien en Mark hebben deze afstand in een mooie tijd van 4 uur 25 minuten voltooid. Dit had zeker 10 minuten korter kunnen zijn maar even was het contact tussen de wisselauto en de fietsers weg. Om de wisselauto (AD en Edwin) en de fietsers (Rinus en Goof en loper Berry) weer bij elkaar te brengen hebben we even gestopt en getemporiseerd. Dit was een zeer goede oefening voor de komende Roparun waarin samenwerking en teamgeest onontbeerlijk zijn om, op 2e Pinksterdag (1 juni 2009)  veilig de finish op de Coolsingel te halen. 

Kortom het was een zeer nuttige training waarin om flexibiliteit en teamgeest gevraagd werd. De Halve Zolen van deze avond hebben bewezen ook deze kwaliteiten te herbergen. 

Tevens willen wij namens ons gehele team H2O bedanken en complimenteren voor de geweldige organisatie van dit loopevenement. En natuurlijk veel succes wensen bij de voorbereidingen voor 2010.

Nachttraining Kruibeke – Ossendrecht

17 April verzamelde het Halve Zolenlijntje voor de nachttraining Kruibeke – Ossendrecht. Dit traject moet met de Roparun ook gelopen worden en gaat door het altijd lastige Antwerpen.

Na een hartelijk ontvangst bij brandweer Kruibeke (ook een stopplaats tijdens het Pinkster weekeinde) vertrok het 1e team naar Ossendrecht en een kwartier later gevolgd door het tweede team.

Voorgaande jaren ging de route door Antwerpen door het havengebied, waarbij men de sluizen op de juiste manier moest passeren om geen onnodige kilometers te lopen / fietsen. Dit jaar gaat de route door de binnenstad, een traject van ± 9 km, door zeer kleine, bochtige straatjes die ook nog met kasseien geplaveid zijn. Door de kasseien krijgt het kaartlezen naast de duisternis een extra moeilijkheidsgraad. Tijdens de doorkomst door Antwerpen moeten de lopers vanaf de St. Anna tunnel tot Ekeren wisselen vanaf de fiets. Naast het navigeren moeten de fietsers ook de aflossingen coördineren. Kortom de fietsers hebben hun handenvol tijdens dit traject.

Het eerste team ging vlekkeloos door Antwerpen en hadden een half uur nodig om de horde Antwerpen te nemen. In iets meer dan 2½ uur werd de complete training van ±40 km afgerond. Het tweede team had meer moeite om route door de binnenstad van Antwerpen te vinden. Maar door goed samenwerken van de fietsers en lopers werd de route gevonden.

Conclusie van deze training:

zeer nuttige training op een zeer lastig traject dat tijdens de Roparun na 400 km opdoemt. Want nu waren we geheel fit maar na 400km onafgebroken in de weer te zijn geweest met o.a. “lopen – fietsen – verplaatsen en met zeer weinig nachtrust” komt er een extra dimensie om de hoek kijken. Maar we zijn door deze training weer goed voorbereid op de Roparun.

Hieronder staat een kopie van het stuk dat Berry Branten schreef voor de weekkrant “Scherper” van Heusden en omstreken.

Mijn naam is Berry Branten (24 jaar) en kom uit Vlijmen. Ik ga meedoen aan de Roparun, dit is de langste non stop hardloop estafette ter wereld. Een loop die zich spant tussen Parijs en Rotterdam. Een afstand van 530 kilometer.
Het doel van deze tocht is om geld op te halen en de aandacht te trekken voor de mensen met kanker die hun strijd met kanker hoogstwaarschijnlijk niet gaan winnen. De tocht is bedoeld om deze mensen en hun familie in het zonnetje te zetten en ze een weekendje weg aan te bieden in een van de Roparun vakantie huisjes die in de loop van de jaren met het sponsor geld van de Roparun zijn aangeschaft. Onder de verschillende andere doelen kunt u denken aan hoofdhuidkoelers, die het uitvallen van haar tijdens de chemo tegengaan.
Het motto van de Roparun spreekt dit ook duidelijk uit: “Leven toevoegen aan de dagen, waar geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan het leven”. Om dit goede doel ook dit jaar weer tot een succes te maken staan er dit jaar een record aantal van 275 teams aan de start in Parijs. Ieder team bestaat uit acht lopers, vier ondersteunende fietsers, chauffeurs, masseuses, navigatoren, cateraars en team captains zo’n 25 vrijwilligers per team. Vermenigvuldig dit getal door 275 teams en voeg daar alle andere Roparun vrijwilligers erbij op en je zit op een getal van meer als 7000 mensen.
Ik zelf doe dit jaar voor de tweede maal als loper mee aan deze levensveranderende ervaring. Vorig jaar begon ik aan deze tocht met meer vragen dan antwoorden en had ik geen idee waar ik aan begonnen was. Maar nadat ik in België en later in Nederland zichtbaar ontroerde mensen langs de kant zag staan knapte er iets in me en zag ik de Roparun als iets wat mensen hoop geeft en anderen tot de realiteit van het doel brengt. De rest van de tocht heb ik ook met een brok in mijn keel gelopen. Met als hoogtepunt het onthaal door misschien wel tienduizenden mensen op de Coolsingel in Rotterdam.
Dit jaar heb ik een nieuw Roparun team gevonden met ook voor deze regio toepasselijke naam ‘t Halve Zolenlijntje. Een team dat vooral bestaat uit mensen woonachtig in de buurt van het voormalige spoorlijntje van Lage Zwaluwe via Vlijmen naar ’s-Hertogenbosch. Als meest oostelijk wonende lid van deze club probeer ik onze bekendheid en doel ook in deze regio uit te breiden. Om een impressie te krijgen van de Roparun: www.youtube.com/watch?v=B1Z8vrh2r9k .
Heeft u naar het lezen van dit stuk meer interesse in ons doel dan heb ik hieronder twee internet adressen die u hierbij kunnen helpen
- www.roparun.nl (voor alle informatie omtrent de loop)
- www.halvezolenlijntje.nl (hier kunt u verder kennis maken met ons team, en ook kunt u hier vinden hoe ook u een steentje bij kunt dragen aan ons gezamelijke doel.)
Alle kleine beetjes helpen!

 Berry Branten, Vlijmen

Derde podiumplaats in een week tijd

Afgelopen weekend namen de Halve Zolen de eerste 2 prijzen mee naar huis. Maar blijkbaar was dit nog niet genoeg. Daarom stond er in Maasdam weer een Halve Zolen team aan de start. Om… weer een prijs mee naar huis te nemen!14 maart ging het team met 8 man/vrouw sterk naar Maasdam: Risico’s werden niet genomen, dus werd op vrijdag besloten een half uurtje eerder te vertrekken. Maar daarvoor moet iedereen wel dagelijks de mail lezen… Dat mocht de pret niet drukken en ruimschoots op tijd kon Chris de startnummers aan alle deelnemers uitreiken.

Om half elf stonden de Halve Zolen met 48 andere teams aan de start. Aan Gilbert de eer om te starten, gevolgd door Berry. Zij startten ieder met 2 kilometer. En wat voor kilometers… Na deze 2 afstanden konden de mensen in de bus ze vanaf een derde plek al verwelkomen. En deze plek werd niet meer afgestaan, ondanks alle regen en wind die getrotseerd moesten worden. Hoe? John en Edwin de Wit zorgden ervoor dat de lopers op tijd op de juiste plek konden wisselen. Chris en Joan fietsten door weer en wind en lazen de route zo goed dat de lopers geen enkele meter te veel hoefden te lopen. Het enige wat de lopers dus nog hoefden te doen, was zo hard mogelijk lopen. En dat lukte: met een gemiddelde tijd van 15.45 kilometer per uur werden 63 kilometers afgelegd. In de rondetijden was bijna niet te merken dat het steeds harder begon te waaien en regenen: de eerste 2 rondes werden in 1 uur en 22 minuten afgelegd en de laatste in 1 uur en 23 minuten. Een mooie eindtijd van 4 uur 7.

Met de prijsuitreiking werden de Halve Zolen verrast: deze eindtijd was niet goed voor een derde plaats, maar zelfs een eerste plaats! Waarom? Omdat we het eerste gemengde team waren. Slechts 4 minuten verwijderd van het tweede herenteam en 10 minuten van het eerste herenteam.

Weer een mooie voorbereiding op de ROPARUN. Nu weer hard werken aan het andere doel: geld verzamelen voor het goede doel.

Het Roparunteam “‘t Halve Zolenlijntje” is twee uitdagingen aangegaan. Het team wil een zo groot mogelijk bedrag overmaken op de rekening van de stichting Roparun. Het goede doel hiervan nemen alle teamleden ter harte en dus gaan ze er vol voor om sponsors te vinden.

De tweede uitdaging is de sportieve. In estafettevorm zo snel mogelijk grote afstanden overbruggen. 

Voor de eerste keer in dit seizoen werd dit laatste geprobeerd bij de 65 km van Gilze op zondag 8 maart. Dat het team zich al aardig goed geprepareerd heeft voor de monstertocht van Parijs naar Rotterdam bleek die dag wel. Het team werd in tweeën gedeeld. Iedere subteam telde vier lopers, twee fietsers, een chauffeur en een kaartlezer. De twee teams van ‘t Halve Zolenlijntje werden eerste en tweede in het klassement van de wedstrijdteams! Op het laatste moment waren Annie en Ton nog toegevoegd aan de teams omdat Mark en Piet geblesseerd waren. Toch hoefden de lopers nog niet tot het uiterste te gaan om te winnen. De voorsprong op het als derde binnenkomende team was zo groot, dat er alle tijd was om met alle lopers en begeleiders over de finish te gaan. Ze maakten het de wedstrijdleiding wel moeilijk om te bepalen welk team er nu uiteindelijk de winnaar van de ultraloop was. Twee grote bekers en boeketten bloemen werden trots in ontvangst genomen. Teamcaptain Henk was tevreden met zijn team, want zo zei hij: “Er werd nog bij gelachen ook!” 

Sponsors hoeven niet bang te zijn dat ze geen aandacht van de media krijgen bij het Halve Zolenlijntje. Het team staat de komende tijd regelmatig aan de start bij estafettewedstrijden en blijkt dus hoge ogen te kunnen gooien voor ereplaatsen. Op 14 maart staan ze aan de start voor de 63 km van Maasdam. Vorig jaar werden ze daar vierde. Het podium lonkt dus!