Op 22 mei 2010 staan we er voor de 4e keer: aan de start van de ROPARUN in Parijs. Op weg naar Rotterdam, met maar 1 doel voor ogen:

 

“Leven toevoegen aan de dagen, waar geen dagen meer toe te voegen zijn aan het leven”

 

Doet u met ons mee?

 

Sponsoren en donateurs bedankt.

Wij willen al onze Sponsors en donateurs die medewerking hebben verleend, in welke vorm dan ook, hartelijk bedanken voor uw medewerking.

_______________________________________________________________________

Verslag van de Roparun 2010

Eindelijk is het dan zover. We vertrekken naar Parijs. Na een periode van voorbereidingen zijn we er klaar voor. Het was een weg met vele hobbels. Op het laatste moment nog deelnemers die zich noodgedwongen moeten afmelden. Jammer want daardoor verloren we  waardevolle mensen voor het team. Door de inspanning van verschillende teamleden hebben we goede vervangers gevonden.

Op zaterdag 22 mei 2010, omstreeks 14:00 verzamelen we op het Heereplein te Raamsdonksveer.

Bijna iedereen is op tijd aanwezig en je ziet bij sommigen al de spanning op het gezicht. Even checken of we alles hebben en dan nog een praatje. Na afscheid te hebben genomen van familie kennissen en vrienden vertrekken we. Onderweg worden we nog uitgezwaaid.

Daar gaan we op weg naar Parijs. De reis verloopt voorspoedig.

Even een sanitaire stop. Velen rennen uit de bus in de richting van de toiletten.

Na wat gedronken te hebben gaan we verder in de richting van Parijs.

Rond 20:30 uur zijn we bij het terrein waar de start zal plaatsvinden, Parc la Courneuve in Parijs. Het is al gezellig druk. Veel teams hebben al een plaats ingenomen. Dit jaar doen 275 teams mee. De gefaseerde start vind plaats tussen zaterdagmiddag en zondagochtend. De finish zal zijn op maandag Tweede Pinksterdag tussen 12.00 uur en 18.00 uur op de Coolsingel te Rotterdam.

Op weg naar de inschrijving zien we al een aantal teams vertrekken. Bij de inschrijving krijgen we een bon om bij team 94 enkele vlaaien op te halen. Als we de vlaaien hebben opgehaald blijkt dat onze chauffeur en de dames van de catering ook al enkele vlaaien hebben bemachtigd. Op naar de bus voor koffie met gebak. Dat ging er wel in.

Langzaam zie je dat de deelnemers zich gaan voorbereiden. Enkelen zitten buiten en een aantal trachten hun rust te pakken en liggen al op hun bedje. De avond valt en de oranje shirtjes steken goed af bij het invallen van de duisternis. De dames van de catering gaan als een speer en zorgen ervoor dat er broodjes worden gesmeerd die meegenomen worden in de bus. Het is nu 22:00 uur en de sfeer is goed.

Dan zie je dat er rust ontstaat. Het duurt nog lang want de start is gepland om 02:10 uur. We zien veel teams al vertrekken en de parkeerplaats wordt steeds leger.

Dan is het zover. We gaan het eerste team wakker maken en zorgen dat ze op tijd bij de start staan. Langzaam lopen we in de richting van de start. De spanning stijgt. Voor enkelen is het de eerste keer dat ze gaan deelnemen.

Nog enkele aanwijzingen en dan horen we: tien, negen, acht, zeven, zes, vijf, vier. Drie, twee een en de start. Adrie is degene die de eerste meters voor haar rekening gaat nemen. Daar verdwijnen ze in de duisternis.

We lopen terug naar de bussen en zwaaien de overige teamleden van team één uit. Deze gaan de lopers achterna. De eerste 10 km mag het busje niet op het parcours en moeten de lopers op de fiets. Nog even wachten of het toch niet misgaat en dan vertrekken we met de kleine en de grote bus in de richting van het eerste wisselpunt in Saintines.

Omstreeks 04:40 uur krijgen we een sms dat team één het bos is ingegaan. We berekenen de tijd en weten dat we team twee omstreeks 05:15 uur wakker moeten maken om zich gereed te maken voor het vertrek naar het wisselpunt.

Omstreeks 06:00 uur ontvangen we een berichtje dat de wissel iets is verlaat. Ze hebben een verkeerde afslag genomen. Hierdoor heeft team twee wat meer tijd om zich voor te bereiden.

Na de wissel arriveert omstreeks 06:30 uur team twee bij de grote bus. Uit de berekening blijkt dat we goed op schema liggen. Iedereen is moe maar tevreden.

De meesten gaan gauw liggen en we vertrekken in de richting van de brandweerkazerne te Guiscard. Omstreeks 07:50 uur komen we daar aan.

We hebben één fysiotherapeut en die moet nu in actie komen. Ze is maar alleen dus een hele klus. Ze krijgt wat hulp van onze teamcaptain.  De verzorging van de atleten is nu even een belangrijke taak. Geen grote problemen dus dat valt weer mee.

De anderen gaan douchen en daarna wat warm eten. Klaargemaakt op een kooktoestel. Weer een goed staaltje van onze catering. Al weer een sms. De wissel is omstreeks 10:20 uur. In het bericht staat ‘de mannen hebben er aan getrokken’. Dat is ook wel te zien.  Na de wissel arriveert team twee bij de grote bus. Kort daarna wordt de bestelling doorgegeven en de dames van de catering gaan aan de slag.

In de tussentijd krijgen we sms berichten van de thuisblijvers. Ze wensen ons succes. Ze volgen ons via de computer en zien dat ons team langzaam inloopt op de overige teams.

We vertrekken om 11.20 uur naar het Sofia steunpunt te Bertry. Onderweg kunnen ze nog wat rusten. Omstreeks 12.45 uur komen we aan bij het steunpunt. Onderweg komen we al veel teams tegen.

Zichtbaar is de vermoeidheid. Het is erg warm en de zon brandt vol. Geen enkele beschutting. Het is zelfs zo warm dat het asfalt van de Noord-Franse wegen aan het smelten is. De hoeveelheden water en sportdrank die worden verbruikt zijn gigantisch.

We hebben geluk en vinden snel een plekje, kort bij het steunpunt waar de sfeer er al goed in zit. Vele teams passeren het steunpunt, waar gretig de verse rookworst, chocoladebroodjes en de koffie worden genuttigd. De dames van de catering zijn nog zeer alert en nemen voor de overige deelnemers broodjes mee.

Daar zien we Nellie Cooman staan. De ambassadeur van de Roparun. Nog even op de foto met onze ambassadeur.

We liggen op een gemiddelde tijd van 14,3 km/h. Met deze snelheid liggen we voor op het schema. Dat gaat goed. De wissel vindt plaats op ongeveer 14 km voor de plaats van de grote bus.

Omstreeks 15:00 uur komt team één bij de grote bus aan. We zien vermoeide gezichten en enkelen spreken over een zware etappe. Verzorging is zeer wel gewenst. Dit jaar geven de fietsers aan dat het zwaar is. Enkele hebben moeite om het tempo van de lopers te volgen. Zeker heuvel op is het zwaar. Wij gaan zorgen dat de lopers en de fietsers weer in staat zijn om op een goede wijze te gaan lopen of te fietsen.

Omstreeks 15.30 uur komt team twee voorbij. Je moet snel kijken want ze gaan als een speer. De sfeer is goed .

Na een flinke massage van de lopers en de fietsers gaan we omstreeks 17:00 uur op weg naar de grens met België en Frankrijk. Het is stil in de bus. Ik kijk om en zie dat iedereen in diepe rust is. Het warme weer en de inspanning hebben hun tol gevergd.

In België aangekomen wachten we op een plein vlakbij een frietkot. De plek waar tijdens de verkenning steevast een frietje wordt gegeten. We komen steeds meer ploegen tegen. Na een tijdje gewacht te hebben krijgen we een telefoontje met het bericht dat het team in aantocht is.

Het is dan 19.10 uur. Iedereen komt weer in actie om te zorgen dat we ons doel kunnen bereiken.

We verzamelen bij het wisselpunt en zien daar Chris al aankomen. De fiets wordt gewisseld en het wachten is op de loper. Daar hoeven we dus niet lang op te wachten. Daar komt Rob al aan. Het tempo is hoog en Goof begeleidt hem.

Adrie staat al klaar om te starten. Daar gaat zij. Snel wisselen met de auto en daar gaat groep één weer van start. Daar klinken signalen van “een frietje hebben we wel verdiend” !  Daar wordt door velen bevestigend op geantwoord. Alle gaan naar de bus en onze catering verzorgt een maaltijd met friet. Na deze opgepeuzeld te hebben gaan we weer over tot de orde van de dag. Eerst masseren en persoonlijke verzorging en dan op naar Kester. We vertrekken omstreeks 21.00 uur.

Hé een sms, we krijgen door dat de verwachte wisseltijd omstreeks 23.35 uur is berekend. We zien veel teams voorbij komen maar niet team nummer 86. Weer een sms. Men moet nog 1 km afleggen. En daar zijn ze dan. Zichtbaar vermoeid maar wel met een voldane blik. Een blik van dit hebben we maar weer eens geflikt.

De verhalen komen nu los. Lange tijd is er gestreden met het team van de KMA. Een snel team waar ons team niet van wilde verliezen. Gelukkig heeft men op tijd ingezien dat de strijd niet gewonnen kon worden. Om het team te sparen is er besloten om het team van de KMA te laten gaan. Een wijze beslissing. In de tussentijd zijn toch veel teams ingehaald. Dit geeft een goed gevoel.

Tijdens de rit naar Kruibeke zien we ons team lopen. Met een verbeten blik zien we Rob zijn weg vervolgen. De fietsers moeten flink doorfietsen.

Via een omweg komen we dan toch uiteindelijk in Kruibeke aan. Hier konden we douchen en masseren. De meeste lieten zich masseren en gingen na wat gegeten te hebben naar bed om uit te rusten. Na een korte nachtrust bleek dat team twee weer eens als een beest te keer was gegaan.

Men had toch volop genoten van de doorkomst in Zele. Weer prachtig versierd. Zij liepen weer in op het tijdschema van 14,2 km/h. Snel team één wakker maken en zorgen dat deze op tijd aan de poort staan voor de wissel.

Daar komt ploeg twee alweer aan. Wat een snelheid. Daar gaan we. Joan wordt eindelijk gewisseld. Hij heeft vanaf Parijs in de lopersbus gezeten. Toch is hij nog steeds alert. Voor een aantal van ons onbegrijpelijk. Henk neemt zijn plaats over.

De lopers en fietsers van team twee worden snel gemasseerd en dan op naar de carpoolplaats te Bergen op Zoom. Bij aankomst was het al druk. Even spullen verzamelen die in de fietstassen moeten en dan maar wachten.

Team één is een inhaalrace gestart. Vele teams worden ingehaald en de sfeer in de bus is goed.  Er wordt gelachen en men kan niet wachten om weer te gaan lopen. Bij Putte gaan we de grens over. Vele mensen staan met een glas bier buiten en moedige ons aan.

Op naar Ossendrecht. Weer is het dorp versiert. Wat een feest.

Afgesproken wordt om hiervan te genieten. Op naar Hoogerheide de auto’s mogen niet meer op het parcours dus alle lopers moeten gaan fietsen. We rijden met het busje richting grote bus en wachten op team één.

Daar komen ze aan. Snel de fietsen wisselen en daar gaat team twee in de richting van Halsteren.

Met de grote bus vertrekken wij naar wisselplaats Dintelmond. Nog wat onderhoud aan de spieren en wat eten en wachten op de dingen die komen gaan.

Team twee gaat zo hard dat team één in gezwinde spoed naar de rotonde moet lopen.Ze komen iets te laat aan. Team twee was daarom genoodzaakt om enkele rondjes te rijden.

Daar gaan ze op naar Rotterdam.

Na wat verzorging vertrekt het kleine busje naar de laatste wisselplaats te Klaaswaal. Daar gaat groep twee beginnen aan het laatste deel van de Roparun. De grote bus vertrekt naar Vijfsluisen.

Onderweg zien we dat de brug bij het Haringvliet open staat. We hopen niet dat we daar voor moeten wachten. We rijden langs het parcours en zien dan de ‘halve zolen’ lopen. We schrikken daar zo van dat we de verkeerde afslag nemen. Gerard onze vaste chauffeur van de grote bus was in Kruibeke gewisseld door Francois. Het was te zien dat het een echte buschauffeur is. Hij volgde de busstrook en daardoor ook de verkeerde afslag. Door kordaat optreden van Gerard en Francois waren we toch weer snel op weg in de goede richting. Achteraf hoorden we van de lopers dat ze geluk hadden gehad en niet hadden hoeven wachten voor de openstaande brug.

Het weer is goed, het is erg warm, dus moeten we zorgen dat de lopers blijven drinken.

Edwin gaat op de terugweg groep één afzetten bij de Daniel den Hoed om zich daarna aan te sluiten bij de overige deelnemers  We wachten op Edwin en dan vertrekken wij per metro naar de Coolsingel. Het is al gezellig op de Coolsingel. Er zijn al groepen die gaan finishen.

Van Joan krijg we door dat men al kort bij Daniel den Hoed is. Dan geeft Joan door dat ze 2 km van de Coolsingel af zijn. We betreden het vak om ons aan te sluiten bij de groep. Een doelstelling hebben we zeker bereikt. Geen lege dranghekken.

Er is veel publiek en zij moedigen ons aan. Veel mensen die ons toejuichen. Wat een sfeer. We hebben het gehaald.

Even ons spandoek uitrollen en daar gaan we. Onderweg worden we begroet door familie en vrienden. Wat is dit toch weer een mooi moment. Je ziet in de ogen van de ploeg dat men trots is op dit resultaat en dat mag ook wel. Na de finish feliciteren we elkaar.

Daar moet op gedronken worden. Dat hebben we wel verdiend.

Ondertussen worden we behangen met de welverdiende medaille. Jammer dat we weer terug moeten. Enkelen van ons gaan de fietsen ophalen. Nog een hele toer om deze te vinden. Na goed zoeken hebben we ze allemaal gevonden.

Met enkele biertjes op is dit toch geen gemakkelijke zaak. Dit jaar mogen we de fietsen meenemen in de metro. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Die hekjes zijn toch lastiger te nemen. Een fiets blijft steken tussen de hekjes. Een medewerkster van de metro brengt uitkomst. De fiets wordt bevrijd en we kunnen onze weg vervolgen. Wat een opluchting.

Omstreeks 18:30 uur komen we aan in Raamsdonksveer. We worden opgehaald door familie en vrienden. Nog wat spullen verdelen en dan snel naar huis. We nemen afscheid en pakken onze spullen. Moe maar voldaan gaan we naar huis. Wat een mooie ervaring. Tot volgend jaar.

Roparunteam 86 ‘t Halve Zolenlijntje dat haar thuishonk heeft in Raamsdonksveer heeft tijdens het Pinksterweekend voor de vierde opeenvolgende maal deelgenomen aan de Roparun. Versie 2010 was weer een heel succesvolle. Van de 275 deelnemende teams wist ‘t Halve Zolenlijntje er heel veel achter zich te houden: ze eindigden als zesde! 

De Roparun is de langste non-stop estafettewedstrijd ter wereld. Een team van 25 mensen, waarvan acht lopers proberen zo snel mogelijk de afstand van 519 km tussen Parijs en Rotterdam lopend te overbruggen. Het doel is met deze megaprestatie sponsoren en donoren te vinden voor het goede doel. Het doel van de stichting Roparun  is geld in te zamelen om terminale kankerpatiënten en hun familie te ondersteunen, te informeren en de kwaliteit van hun leven zoveel mogelijk op peil te houden. In de loop van het jaar zijn de leden van de stichting ‘t halve Zolenlijntje dus behalve met de organisatie van de loop zelf ook druk bezig met het generen van fondsen voor dit mooie doel. Zo organiseerde het team een collecte, een prijsvraag, een benefietconcert en een koniginnedagverkoop. Natuurlijk werden ook bedrijven, familie en vrienden bewerkt om te sponsoren, loten te kopen en te doneren. Ook in natura werd er gesponsord. Voeding, voertuigen, brandstof , medische spullen werden ter beschikking gesteld. Dit alles garandeert dat alle sponsorde gelden rechtstreeks ten goede komen van de stichting Roparun.

Maandenlang is het team ook bezig geweest met de voorbereidingen op de Roparun zelf. ‘t Halve Zolenlijntje heeft zich ten doel gesteld om ook sportief optimaal te presenteren. Dan moet ook alles kloppen op het gebied van logistiek, materialen en verzorging. En dat deed het! De lopers waren optimaal getraind en supergemotiveerd om het beste uit zichzelf te halen. Ze deden zichzelf zoveel pijn dat de fysiotherapeutes hun handen vol hadden aan de gespannen kuiten. Maar het resultaat was wel dat ze alle acht rennend de Coolsingel haalden. Topsport is ook het chauffeuren en kaartlezen. De route is namelijk alleen op papier uitgezet. Een vergissing is zo gemaakt en een paar kilometer omlopen is dan heel snel het geval. Op dit gebied was echter niets aan het toeval overgelaten. Ook op de eenzame en soms aardedonkere landweggetjes werd er minutieus  kaartgelezen en gewisseld. De fietsers hadden het soms zwaar om tegen de steile Franse heuvels de knokkende lopers te volgen. Zij leggen met z’n viertjes toch mooi de helft van die 519 kilometers af en dat in 36 uur en 10 minuten. Het was warm; zondag zelfs zo warm dat het asfalt van de Noord-Franse wegen aan het smelten ging. De hoeveelheden water en sportdrank die dan verbruikt worden zijn gigantisch. Toch was er op geen enkel moment van de race gebrek aan eten of drinken. Een gigantische prestatie van de twee dames van de catering, zeker gezien de zeer beperkte ruimte en tijd waarin alles georganiseerd moet worden. De captains hadden de logistiek van wisselplaatsen, teamindeling en verplaatsing zeer goed in de vingers. Zij stuurden het team met vastberaden hand aan en waren zeer tevreden over het belangrijkste aspect van dit evenement: het teamwork.

Wat onderweg behalve de warmte opviel was de warme belangstelling van het publiek. Waar het in Frankrijk puur een eenzame strijd tegen de elementen is, komt er in België en zeker in Nederland steeds meer steun vanuit het publiek langs het lange parcours. Elk jaar staan er meer mensen langs de kant, wordt er meer georganiseerd. Waren het vroeger alleen Ossendrecht en Bergen op Zoom waar het feest was, nu loop en rijd je door een lang lint van applaudisserende, juichende en zingende mensen van de Nederlandse/Belgische grens naar de Coolsingel. Ook de belangstelling van de lokale en landelijke nieuwsmedia neemt duidelijk toe. Dat is ook heel terecht. Er zijn niet veel voorbeelden te geven van zulke grootschalige evenementen met zo’n positieve atmosfeer. De Roparun is een lijst van grote getallen: 519 km, 275 x 25 deelnemers, een jaarlijkse opbrengst van tussen de 4 en 5 miljoen euro.

‘t Halve Zolenlijntje is trots te melden dat die stijgende lijn ook voor hun team geldt. Elk jaar liepen ze sneller. Dit jaar werd door het fantastische teamwork gelopen met een gemiddelde snelheid van 14,35 km per uur. Slechts 5 van de 275 teams deden dit nog sneller. Het team van de Halve Zolen is dus trots. Trots op hun team en op hun sponsoren. Hun hoofdsponsors waren dit jaar:

Rock ‘n lol band De Bounties

Feestband De Fik erin

Oscars Eventcenter, Raamsdonksveer

Stichting De Riethorst, Geertruidenberg

Autoschade bedrijf Carrera, Waspik

Ford Autobedrijf Tigchelaar

C1000 Raamsdonksveer

Fysiotherapie Bloemsaat&Van Beek

P3transfer BV

Markiezaat College

Stichting Maintenance Education Consortium

World Class Aviation Academy

Aircraft Manintenance & Training School

Synbra Technology BV

Hydrasun Instrumentation

Atlas Advies groep Twente

J.J. Anspachschool, Dongen

Petro Controls Europe B.V.

Branten Isolatie Technieken, Vlijmen

ROC West-Brabant

VOF AM Oome MS Gemma

Op zondagmiddag 18 april traden de feestbands “De Fik Erin” en “De Bounties” op voor het goede doel. De volledige opbrengst van dit dubbelconcert kon naar de Roparun gaan, omdat ook discotheek Oscars en de geluidstechnici van Gotcha belangeloos hun medewerking verleenden.

 

Het was een schitterende middag om buiten door te brengen. Fietsen, wandelschoenen en terrassen lonkten. ’t Halve Zolenlijntje was dan ook blij dat er toch een flink aantal mensen gekozen hadden om naar Oscars Eventcenter te komen.

 

De Fik Erin speelde een enthousiaste en energieke set. De sfeer kwam erin bij de zaal. De jonge bandleden warmden de tent prima op. Na een korte pauze gaven de Bounties uit Rijen gas en vroegen het publiek op de dansvloer. De 10-koppige band speelde twee sets met een hoog meezinggehalte. Ze maakten heel gemakkelijk contact met het publiek.

 

Op het laatst werd John Swanen, die samen met Wim Zijlmans de organisatie namens ‘t Halve Zolenlijntje op zich had genomen, op het podium gevraagd. Hij moest een nummer van Danny de Munck zingen, wat hem verrassend goed af ging. Daarna werd hij gevraagd achter het drumstel plaats te nemen en wat bleek: John drumde gewoon soepeltjes uit de pols een nummertje mee! Daarna bedankte hij de bands voor hun optreden en zei dat hij hoopte dat dezelfde hoeveelheid aan plezier en energie aanwezig zal bij de Roparun .

 

’t Halve Zolenlijntje is Oscars, Gotcha, De Fik Erin en De Bounties heel dankbaar. Bedankt!

 

Zondag 14 maart was het dan weer zover. De ultraloop in Gilze. Voor ’t Halve Zolenlijntje de officiële aftrap naar wat straks moet leiden naar een grandioos onthaal op de Coolsingel.

De bedoeling was om met 2 teams van start te gaan in Gilze, maar vanwege de vele blessures en afmeldingen wisten we maar net genoeg halve zolen voor 1 team te vinden. Met dit team zijn we dus van start gegaan voor de estafettewedstrijd van 63 km.

Met Ad als chauffeur, Boudewijn als navigator, Chris en Goof als fietsers, en Adrie, Berry, Rien en Johan als lopers zijn we aan het karwei begonnen. Voor het merendeel van de lopers zou dit een echte testcase worden of ze straks ook daadwerkelijk aan de Roparun kunnen deelnemen.

Johan startte als eerste, afgelost door achtereenvolgens Berry, Adrie en Rien. Na 1 ronde van 21 kilometer had iedereen al aardig zijn snelheid te pakken en kwamen we door in 1:40:03. en wisten we dit tempo goed te handhaven. De tweede ronde van 21 kilometer ging in 1:40:37 en de derde ronde ging ondanks de steeds harder wordende wind toch nog in 1:40:49. Dit bracht onze totaaltijd over 63 kilometer op 5:01:29.

Dankzij deze zeer constante race wisten we de derde plaats bij de wedstrijdteams van het begin tot het eind goed vast te houden en gingen we weer, net als vorig jaar, met een hele mooie beker richting Raamsdonksveer.                           

 

 

Op zondag 18 april a.s. organiseert ’t Halve Zolenlijntje een fantastisch benefietconcert! Komt u ook?

 

Twee rasechte feestbands spelen op zondagmiddag 18 april geheel belangeloos voor het goede doel in discotheek Oscars in Raamsdonksveer . Oscars is een prima geoutilleerde discotheek. De eerste band is een goede bekende in Raamsdonksveer. Het is de rock ’n loll-band ‘De Fik Erin’. Zij staan garant voor swingende meezingmuziek van Nederlandse bands. Deze band is niet zomaar een voorprogramma, maar vormt een act op zich die een breed publiek aan zich bindt. De tweede band komt ook uit de regio. De achtkoppige formatie uit Rijen noemt zich ‘De Bounties’. Zij zetten het feestje lekker voort, want ook zij gaan voor muziek met lol, voor meezingen uit volle borst en voor feesten tot je er bij neervalt.

 

Als je naar deze feestoptredens komt, heb je dus gegarandeerd een vette middag. Wat wil je nog meer; feesten voor het goede doel. Want alle opbrengsten van dit muziekfestijn gaan naar ons team.

 

Zien wij u ook op 18 april vanaf 14.00 in Oscars Eventcenter te Raamsdonksveer?

Atletiekvereniging Atledo Dongen organiseerde 19 december een grandioos oliebollenloopfestijn.
Wij als Halve Zolen mochten daar natuurlijk niet ontbreken. En omdat ik niet goed had gelezen: ik las namelijk Olie Bollen Loop, dus ik zag al gelijk dollartekens en in het verlengde van mijn werk en ook gelijk afzet van onze producten en diensten. Helaas liep het hier anders; in rondjes van 1200 meter. Deze moet je met je team om beurten lopen, totdat je de marathonafstand hebt bereikt. Het laatste rondje loop je met je hele team samen ter afsluiting.

Nou, ik dacht “appeltje eitje”, want we hadden zoveel aanmeldingen dat we een keer of 4 moesten lopen. Echter, het winterse weer had andere doen besluiten om diverse oude blessures als reden van afmelding op te geven. Maar goed, het was ook duidelijk geen loop voor watjes maar voor doorzetters zoals Adrie, Marieke, Berry Branten, natuurlijk Prinswillem Zijlmans en ikzelf. We moesten 7 rondjes alleen en eentje samen. Dus toch mooi 9600 meter gelopen, ik op tob snelheid en de rest als een speer.

‘s Morgens wees de thermometer al ruim -10 en das nou echt een temperatuur om een marathon te rennen door de sneeuw om aan het eind een lekkere oliebol te nuttigen. 37 Teams hadden zich ingeschreven en allen waren zij op hun manier verkleed. Zo ook wij: ij gingen met ons Dream Team in pyjama.

Het resultaat mocht er zijn; we versloegen met gemak de leraren uit Dongen die we heeeeel ver achter ons lieten. Zelfs Piet kon hier niets aan veranderen. Het team van Ton was ons net iets te snel af, maar daar komen we volgend jaar voor terug. In het klassement waren we 7de, dus een heel mooi resultaat.

We hebben genoten van de mooie dag en van onze sportieve prestatie. De foto’s spreken immers voor zich en volgens outsiders moesten we dan wel diep gaan. Maar je weet het met een Halve Zool aan de start: Die gaan voor goud.

Al weer verlangende naar volgend jaar (dan met 2 teams minimaal),

John Swanen

Eindelijk is het dan zover. We vertrekken naar Parijs. Na een periode van voorbereidingen zijn we er klaar voor. Vandaag, zaterdag 30 mei 2009, verzamelen we op het Heereplein te Raamsdonksveer. Vanochtend nog een artikel in dagblad “de Stem” gelezen waarin over ons team werd verteld. Hopelijk levert dit de nodige bekendheid voor ons team op en aan het doel waar we het allemaal voor doen.
Iedereen is op tijd aanwezig en je ziet bij sommigen al de spanning op het gezicht. Even checken of we alles hebben en dan nog een praatje. Na afscheid te hebben genomen van familie en of kennissen en vrienden vertrekken we uit Raamsdonksveer. Onderweg worden we nog uitgezwaaid.

Daar gaan we op weg naar Parijs. De reis verloopt voorspoedig. Dan ineens een grote knal.
Het is even stil in de grote bus. De gedachten dwalen af naar de eerste keer dat we hebben deelgenomen. Toch weer niet een lekke band! We kijken rond ons heen en zien dat een busje, links voor ons, moeite heeft op de weg te blijven. Tot onze opluchting is het geen busje van ons gezelschap. Toch een opluchting. Even een sanitaire stop.
Velen rennen uit de bus in de richting van de toiletten. Wateen schrik het herentoilet word schoongemaakt. We zijn toch een team dus dan maar naar het damestoilet.
Na wat gedronken te hebben vetrekken we in de richting van Parijs.

Rond 18:00 uur zijn we bij het terrein van waar de start zal plaatsvinden. Het is al aardig druk.
Vele teams hebben al een plaats ingenomen. Op weg naar de inschrijving zien we al een aantal teams vertrekken. Tijdens de inschrijving worden we geconfronteerd met het feit dat het niet meer mogelijk was om deel te nemen aan de pastaparty. Wat nu. Even overleg en dan zetten we de dames van de catering aan het werk.
Hoe werkt die magnetron? Na wat proberen hebben ze het te pakken. Daar gaan de eerste maaltijden de bus uit. Eerst de groep die als eerste moet lopen en daarna groep twee. Enkele zitten buiten en een aantal trachten hun rust te pakken, en liggen al op hun bedje. De avond valt en de oranje shirtjes steken goed af bij het invallen van de duisternis. De dames van de catering gaan als een speer en zorgen ervoor dat er broodjes worden gesmeerd die meegenomen worden in de bus. Het is nu 22:00 uur en de sfeer is
goed.
Dan zie je dat er een rust ontstaat. De meesten liggen te slapen en enkelen zitten buiten wat bij te praten. Het duurt nog lang want de start is gepland om 02:09 uur. We zien vele teams al vertrekken en de parkeerplaats wordt steeds leger.

Dan is het zover.
We gaan het team wat als eerste moet lopen wakker maken en zorgen dat ze op tijd bij de start staan. Langzaam lopen we in de richting van de start. Er staan nog enkele teams die net voor ons starten.
De spanning stijgt. Voor enkelen is het de eerste keer dat ze gaan deelnemen.
Nog enkele aanwijzingen en dan horen we: tien, negen, acht enz bij nul start team 86 samen met
team 121. Ze verdwijnen in de duisternis.

We lopen terug naar de bussen en zwaaien de overige teamleden van team 1 uit. Deze gaan de lopers achterna.
De eerste 10 km mag het busje niet op het parcours en moeten de lopers op de fiets.
Nog even wachten of het toch niet misgaat en dan vertrekken we met de kleine en de grote bus in de richting van het eerste wisselpunt.

Omstreeks 04:50 uur krijgen we een sms dat team 1 het bos is ingegaan. We berekenen de tijd en weten dat we team 2 omstreeks 05:15 uur wakker moeten maken om zich gereed te maken voor het vertrek naar het wisselpunt. Omstreeks 05:56 uur ontvangen we een berichtje dat ze checkpoint 2 zijn gepasseerd. Dit is het signaal voor team 2 om naar het wisselpunt te vertrekken. Zichtbaar gespannen vertrekken ze.
Omstreeks 06:50 uur komt team twee aan bij de grote bus. Het blijkt dat ze in het begin verkeerd zijn gelopen en daar wat tijd zijn verloren.
Bij het uitkomen van het bos werden ze bestraft met een tijdstraf van 2 minuten omdat ze in de berm tot stilstand waren gekomen terwijl er verderop een soort parkeerplaats was. Jammer, maar we liggen goed op schema.
Iedereen is moe maar tevreden. De meesten gaan gauw liggen en we vertrekken in de richting van de
brandweerkazerne te Guiscard.
Omstreeks 08:00 uur komen we daar aan.
De dames van de fysiotherapie moeten nu in actie komen. De verzorging van de atleten is nu even een belangrijke taak.
Geen grote problemen dus dat valt weer mee. De anderen gaan douchen en daarna gauw wat rusten.
Omstreeks 09:24 uur krijg ik een belletje van team twee dat ze bij CP3 zijn en dat alles voortvarend gaat. We liggen nog steeds op schema. Er wordt een gemiddelde snelheid van 14.93 km/h opgegeven. Dat is even schrikken. Dat is wel erg voortvarend.
Het busje krijgt een signaal dat we weer kunnen wisselen en vertrekt om 10:20 uur naar het wisselpunt. Dan komt er een belletje van Chris. Ze heeft een langzaam leeg lopende band.

Er wordt besloten om de fiets mee te nemen naar de grote bus waar we deze kunnen repareren.
Voor Rinus moet een oplossing worden gevonden want hij rijdt op de fiets van Chris.
Er is een oplossing gevonden door een andere fiets te gaan gebruiken. Het busje arriveert omstreeks 11:05 uur bij de grote bus. De atleten gaan nog gauw douchen en de rest begint met het repareren van de band.
Omstreeks 12:00 uur vertrekken we vanuit Guiscard naar het steunpunt van het Sophia in Troisvilles. Kort van te voren krijgen we een sms met daarin de mededeling dat er een wielerwedstrijd tussen punt 192 en 202 km op het parcours zal verschijnen. Dit zou plaatsvinden tussen de middag.
Als de wielerwedstrijd voorbij rijdt zal het parcours voor ongeveer 15 minuten worden gesloten voor de teams. Na wat rekenen heeft dit geen gevolg voor onze ploeg.
Omstreeks 13:15 uur komen we aan in Troisvilles. We hebben geluk en vinden snel een plekje. Kort bij het steunpunt waar de sfeer er al goed inzit.
Veel teams passeren het steunpunt, waar gretig de verse worst en de koffie worden genuttigd.

Om 13:11 uur passeert groep 1 CP 4. We liggen met deze tijd voor op het schema. Dat gaat goed. We berekenen dat de aflossing om 15:00 uur naar de wisselplaats gaat rijden om op tijd te zijn voor de wissel. De wissel vindt plaats op ongeveer 9 km voor de plaats van de grote bus. Omstreeks 16:05 uur komt team 1 bij de grote bus aan.
We zien vermoeide gezichten en enkelen spreken over een zware etappe. Verzorging is zeer wel gewenst. Even wordt er overwogen om Kim die als passagier met de volgbus mee is gegaan, terug te halen om de verzorging goed te laten verlopen. Na een gesprek met de fysiotherapeut wordt hier vanaf gezien. Wij gaan zorgen dat de lopers weer in staat zijn om op een goede wijze te gaan lopen.
Plots staat Marcoen Oomen voor ons. Hij komt het team aanmoedigen. Samen met de vrouw van onze teamcaptain juichen ze groep 2 toe die omstreeks 16:25 uur doorkomt bij het Sophia steunpunt in Troisvilles.
Na een flinke massage van de lopers en de fietsers gaan we omstreeks 17:45 uur op weg naar de grens met Belgie en Frankrijk.
Daar aangekomen wachten we op een plein vlakbij een frietkot. De plek waar tijdens de verkenning steevast een frietje wordt gegeten. We komen steeds meer ploegen tegen. Na een tijdje gewacht te hebben krijgen we een telefoontje met het bericht dat het team in aantocht is.
We verzamelen bij het kruispunt en zien daar Chris al aankomen. De fiets wordt gewisseld en het wachten is op de loper. Daar hoeven we dus niet lang op te wachten.
Daar komt Marieke Groenenveld. Het tempo is hoog en de fietser begeleidt haar.
Ton van Vleuten staat al klaar om te starten. Daar gaat hij tussen de auto’s door want het is er druk. Snel wisselen met de auto en daar gaat groep 1 weer van start.

Daar klinken signalen van “een frietje hebben we wel verdiend”!
Daar wordt door velen bevestigend op geantwoord. Allen gaan naar de bus en onze catering verzorgt een maaltijd met friet. Na deze opgepeuzeld te hebben gaan we weer over tot de orde van de dag.
Eerst masseren en persoonlijke verzorging en dan op naar Kester. Ons plekje aldaar is ingenomen door een ander team dus moeten we op zoek naar een andere plek. Die hebben we snel gevonden. Hé een sms, we krijgen door dat de verwachte wisseltijd omstreeks 0:15 uur en 00:25 uur is berekend. Gauw opstaan en naar de wisselplek. Daar zien we veel teams voorbij komen maar niet team nummer 86. Weer een sms. Het tempo is gedaald en men moet nog 3 km afleggen. Dan maar weer een stukje lopen om wat los te worden.
En daar zijn ze dan. Zichtbaar vermoeid maar wel met een voldane blik. Een blik van dit hebben we maar weer eens geflikt. Snel weg want we moeten dat vervelende team 121 inhalen. Tijdens de rit naar Kruibeke zien we ons team lopen. Met een verbeten blik zien we Wim zijn weg vervolgen. De fietsers moeten flink doorfietsen.
We gaan op weg naar Kruibeke. Onderweg wordt ons verzocht om een parkeerplaats te zoeken want er komt vloeistof uit een onbekende plaats. Na onderzoek blijkt dit afkomstig van het toilet. De spanningen moesten geloosd worden en daarom was deze al aardig vol. Dan toch maar naar Kruibeke. Via een omweg komen we dan toch uiteindelijk in Kruibeke. Het is behoorlijk druk. Veel voertuigen en ook in de kantine is het druk. Hier kunnen we douchen en masseren. De meesten laten zich masseren en gaan na wat gegeten te hebben naar bed om uit te rusten. Na een korte nachtrust blijkt dat team 1 weer eens als een beest te keer was gegaan.
Zij liepen weer in op het tijdschema van 38,9 km/h. Snel team 2 wakker maken en zorgen dat deze op tijd aan de poort staan voor de wissel.
Toen we daar klaar stonden zagen we dat we nog dat we Peter miste. Bij navraag bleek hij te slapen in de kleine bus. Gauw wakker maken en zorgen dat hij nog op tijd meekon met de bus.

Daar komt ploeg 2 al weer aan. Wat een snelheid. Daar gaat ze, Marieke weer zij was het die wisselde met, ja Ton van Vleuten.
De lopers en fietsers worden snel gemasseerd en we vertrekken naar de carpoolplaats naast de A58. Bij aankomst is het al druk. Even spullen verzamelen die in de fietstassen moeten en dan maar wachten.
Marieke ziet wat bleek en gaat plots overgeven.
De inspanningen hebben zijn tol geëist en ze heeft voor haar doen te weinig gegeten of te veel inspanning verricht. Chris brengt uitkomst want die heeft een vloeibare gel met snelle suikers. Na wat moeite met innemen, gaat het na verloop van tijd toch weer wat beter. Zichtbaar aangedaan stapt ze in de bus, na verloop van tijd gaat het weer een stuk beter. En daar gaan ze dan.
Daar komt Napoleon! Nee het is Rinus. Wat een feest in Ossendrecht. Zichtbaar hebben ze daar van genoten. Het thema dit jaar was: ostrecht op de franse toer
Op weg naar de volgende wissel. De auto’s mogen niet meer op het parcours dus alle lopers moeten gaan fietsen.

Wij vertrekken naar wisselplaats Dintelmond alwaar de wissel zal plaats vinden. Nog wat onderhoud aan de spieren en wat eten en wachten op de dingen die komen gaan.
Onderweg zien we dat de brug bij het Haringvliet open staat. We hopen niet dat we daar voor moeten wachten. We rijden langs het parcours en zien dan de halve zolen lopen. We hebben geluk we hoeven niet te wachten voor de openstaande brug.
Kort voordat we de wisselplaats bereiken krijg we een telefoontje dat er problemen zijn met een fiets. Door kordaat optreden wordt ook dit probleem opgelost.
Het weer is goed, het is erg warm, dus moeten we zorgen dat de lopers blijven drinken.
We hebben even kort overleg over de vermoeidheid bij de lopers. We willen niet dat er ernstige blessures ontstaan. De laatste voorbereidingen en dan naar het wisselpunt. We liggen nog steeds op schema en het gaat goed.
Het busje vertrekt naar de laatste wisselplaats, Klaaswaal. Daar gaat groep 2 beginnen aan het laatste deel van de Roparun. De grote bus vertrekt naar Vijfsluisen waar we wachten op het busje met groep 1.

Als het busje is gearriveerd gaan we naar de metro. Een deel van de groep gaat naar de Coolsingel en het andere deel van de groep gaat naar de Daniel den Hoed om zich aan te sluiten bij de lopers en fietsers.
Het is al gezellig op de Coolsingel. Veel groepen komen de Coolsingel op en gaan finishen.
Van Joan krijg ik door dat men al kort bij Daniel den Hoed is. Dan een verontrustend telefoontje. De lopers die naar Daniel den Hoed zouden gaan zijn in de verkeerde metro gestapt. Ze kunnen het niet meer halen en komen terug naar de Coolsingel. Dan geeft Joan door dat ze 3 km van de Coolsingel af zijn. Waar zijn de andere lopers? Gelukkig krijgen we door dat ze staan te wachten ter hoogte van het Rebeco gebouw en daar gaan instappen. We betreden het vak om ons aan te sluiten bij de groep. Een doelstelling hebben we zeker bereikt.
Geen lege drankhekken. Er is veel publiek en zij moedigen ons aan. Veel mensen die ons toejuichen. Wat een sfeer. We hebben het gehaald.
Even ons spandoek uitrollen en daar gaan we. Onderweg worden we begroet door familie en vrienden. Wat is dit toch een mooi moment. Je ziet in de ogen van de ploeg dat men trots is op dit resultaat en dat mag ook wel. Na de finish feliciteren we elkaar.
Daar moet op gedronken worden. Dat hebben we wel verdiend.

Ondertussen worden we behangen met de welverdiende medaille.
Jammer dat we weer terug moeten. Enkelen van ons nemen de fietsen mee terug. Nog een hele toer om deze te vinden. Na goed zoeken hebben we ze alle vier gevonden. Nu nog de route naar Vijfsluisen. Met enkele biertjes op is dit toch geen gemakkelijke zaak. Verrassend is het dat we niet een enkele keer verkeerd fietsen. De anderen zijn per metro teruggegaan naar de bus. Omstreeks 19:00 uur komen we aan in Raamsdonksveer. We worden opgehaald door familie en vrienden. Nog wat spullen verdelen en dan snel naar huis. We nemen afscheid en pakken onze spullen.
Moe maar voldaan gaan we naar huis. Wat een mooie ervaring.
Tot volgend jaar.

Klik op PDF icoontje om het verslag compleet met foto’s te lezen.

Ondanks dat ik niet zoveel heb met hardlopen. Maar meer met computers.
Ben ik toch wel benieuwd naar hoe het komend weekend allemaal gaat verlopen.
Zit het weer wel mee, blijft het droog of krijgen ze stormachtige taferelen voor hun kiezen.
Weet de navigator de kaart op juiste wijze voor zich te houden.
En zijn de fietsen tiptop in orde.
En zo zijn er nog legio gedachtegangen die voorbij schieten.
Hoe dan ook, ik denk dat er wederom een geweldige prestatie wordt weggezet.
Sterker nog het is al een geweldige prestatie. En dat alles voor een heel goed doel.
Want dat is waar het voornamelijk om draait.

“Leven toevoegen aan de dagen, waar geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan het leven”

Vanuit mijn luie stoel wens ik jullie allemaal een voorspoedig run!!

Verder nog wat links die je zeker het komende weekend moet bezoeken, want dan kun je het vanuit je luie stoel toch allemaal wat dichterbij beleven.

http://www.roparunlive.nl/
http://www.roparunlive.nl/team86.html
http://www.roparunradio.nl/
http://www.roparun.nl/streams/

Cheque van €4.250,00
overhandigd door Stichting Kaaienloop

Tijdens de laatste teamvergadering van ’t Halve Zolenlijntje op 24 mei werd er door het bestuur van de Stichting Kaaienloop ingebroken op de volle agenda. Toch vond niemand dit erg. Eerst belichtte Johan Akkermans namens de Stichting Kaaienloop enige historie over het halve Zolenlijntje. Vervolgens werd ons team wat eer toegezwaaid over het goed op pad zijn wat betreft de organisatie op het sportieve, organisatorische en ideële vlak. Het hoogtepunt volgde toen de cheque aan de voorzitter van ons team, Peter Deleij overhandigd werd. Maar liefst €4.250,00 wordt bijgeschreven op onze stichtingsrekening!

De 7e editie van de OPC Kaaienloop was een uitstekende. De organisatie is door vele deelnemers en toeschouwers terecht geroemd. Er was een record aantal deelnemers (170 meer dan vorig jaar), er stonden Nederlandse toplopers aan de start en tenslotte was het gewoon een heel gezellige en sfeervolle loop.

’t Halve Zolenlijntje heeft hieraan zeker zijn “Kaaike” bijgedragen. In de aanloop naar de OPC Kaaienloop van 9 mei werd er actieve pr gepleegd. Flyers werden gemaakt en uitgedeeld, publicaties in de kranten en er werd een interview op de radio gehouden om de OPC Kaaienloop te promoten. Verenigingen, bekenden, scholen en sportclubs werden gevraagd deel te nemen aan de loop. Op de dag zelf hebben onze teamleden geassisteerd met het opbouwen en opruimen van het parcours, het regelen van het verkeer, het registreren van de tijden, het inschrijven van de deelnemers en het uitdelen van sportdrank.

Al met al een prima samenwerking tussen beide stichtingen die allebei de loopsport en het goede doel als hun missie zien. Dit werd nog eens benadrukt door John Swanen die het bestuur van de Stichting Kaaienloop bedankte met een zelf gebeeldhouwde steen met het halve Zolenlogo en de namen van de beide stichtingen.

Verslag training Hank 

In het weekend van 1 - 2 mei werd de 1e Ultraloop van Altena gelopen. De organisatie voor deze loop was in handen van Hankse Hardloop Organisatie  (H2O).

Vrijdagavond 1 mei stond om 22:00 uur de start gepland voor de ultraloop voor Roparun-teams bij de Ultraloop van Altena. Er stonden 5 teams aan de start. Vier hiervan liepen met 2 subteams 4 x 45 km. Het Halve Zolenlijntje liep met 1 team van 4 lopers en had, met het oog op de laatste Roparun bijeenkomst in Rotterdam, gekozen voor 1x 60 km. 

De Halve Zolen liepen over het 60 km parcours van de ultralopers van de dag later. Berry, Marieke, Rien en Mark hebben deze afstand in een mooie tijd van 4 uur 25 minuten voltooid. Dit had zeker 10 minuten korter kunnen zijn maar even was het contact tussen de wisselauto en de fietsers weg. Om de wisselauto (AD en Edwin) en de fietsers (Rinus en Goof en loper Berry) weer bij elkaar te brengen hebben we even gestopt en getemporiseerd. Dit was een zeer goede oefening voor de komende Roparun waarin samenwerking en teamgeest onontbeerlijk zijn om, op 2e Pinksterdag (1 juni 2009)  veilig de finish op de Coolsingel te halen. 

Kortom het was een zeer nuttige training waarin om flexibiliteit en teamgeest gevraagd werd. De Halve Zolen van deze avond hebben bewezen ook deze kwaliteiten te herbergen. 

Tevens willen wij namens ons gehele team H2O bedanken en complimenteren voor de geweldige organisatie van dit loopevenement. En natuurlijk veel succes wensen bij de voorbereidingen voor 2010.